12 - 19 Februari 2012.

Deze week hebben we les gekregen over financiën en kinderen & geloof. De uitdaging was: zijn we integer en bereidt om verantwoording af te leggen over het geld wat we hebben gekregen? Met name voor degenen die gesponsord worden door anderen, maar ook voor de rest. Ben je bereidt om verantwoording af te leggen over je inkomsten en de manier waarop je het hebt uitgegeven? Lastig te beantwoorden. Daarna waren er 3 dagen van lessen mbt kinderen en het geloof. Op zichzelf interessant, ik had er andere verwachtingen van na een aantal jaren in de Kinderkerk geweest te zijn.

Donderdagmorgen kwam het telefoontje wat niemand ooit hoopt te krijgen: mijn vader is opgenomen in het ziekenhuis met vocht achter zijn longen. Op dit moment zijn er onderzoeken gaande wat er mis is in zijn lijf en het is afwachten. Het meest moeilijke wat er bestaat, zeker nu ik aan de andere kant van de wereld ben. Er wordt op veel plekken in de wereld voor ons gebeden en dat is super om te weten en te ervaren. Waarvoor mijn / onze dank!

Het is gek om te ervaren dat de wereld gewoon doorgaat. 's Middags stond ik muffins te bakken en dat was meteen een goede hulp om mijn gedachten even ergens anders op te concentreren. Zeker met het tijdsverschil is het zoeken naar geschikte momenten van contact met thuis. En dan is het handiger om muffins te bakken in het holst van de nacht, Nederlandse tijd :-)

Zondagmiddag ben ik naar de Hobiton filmset geweest. Deze heeft 1 x per jaar een speciale aanbieding voor alle inwoners van Matamata en in overleg met de organisatie, horen wij daar voor 3 maanden dat we in Crystal Springs zijn, ook bij! Voor 10 dollar pp, kinderen gratis, hebben we een 11/2 uur durende wandeling gemaakt en alle schattige huisjes van de hobiton gezien. Met prachtige vergezichten en knusse plekjes. Geweldig, net de Efteling! Niet helemaal het beeld wat ik bij de Lord of the Rings heb, maar ik denk dat ik eerst de films moet gaan zien voor het complete plaatje. Normaal gesproken is het 66 dollar pp, voor dezelfde tour, dus ik heb er nog meer van genoten! Helaas mogen de foto's niet op internet gepubliceerd worden, dus wanneer ik in Nederland ben, kom eens langs voor 'n bakkie en geniet mee...even geduld a.u.b.

Willen jullie svp meebidden voor de gezondheid van mijn vader? Dank!

Zomer, zomers, zomerend of zinderend?

's Morgens is het fris tot koud, 's middags is het heet en 's nachts is het warm. Het is hier nu echt zomer. Vorige week heb ik mijn wekker in de zon gezet, deze heeft namelijk ook een thermometer. Vraag niet waarom, het was simpelweg de goedkoopste bij de Hema. Het was rond 18.30, na het avondeten en de ergste warmte was voorbij. Totdat ik zag hoe warm het was: 42 graden in de zon en in de wind... Tja, toen bedacht ik mij dat het hier toch wel echt warm en zomer was!

Deze week hebben we les gehad over communicatie en samenwerken als een team binnen het huwelijk. Een hele uitdaging voor mij: de vragen om samen te bespreken waren gericht op man en vrouw. Meestal krijg ik het wel voor elkaar om het in een breder perspectief te zien, deze week was het een uitdaging. Het meeste was al wel bekend zoals actief luisteren, de ander uit laten praten en navragen wat er precies bedoelt wordt. Vooral niet meteen er boven op zitten, voorkomt een hoop gedoe. Maar ja, wat is er nu moeilijker dan niet meteen te reageren? Geen idee :-)

Mijn kaartspelen zijn aardig aan het slijten: we hebben menig potje hand en foot gespeeld. Mijn favoriet, het lijkt op canasta wat we vroeger veel hebben gespeeld.

Woensdags hebben we vele bergen koekjes gebakken: in het weekend was er een forum gaande van mensen die betrokken zijn bij Family Ministries in Nieuw Zeeland. Erg leuk om te doen, koekjes bakken dan en nog leuker om te proven wat er uitgekomen is. Ik han nl nog nooit gehoord van Flapjacks, good old evergreens of havermout in je koekjes stoppen. Havermoutpap is namelijk vies, erg vies. De koekjes, in ieder geval degene die gebroken waren, erg lekker.

Het mezenpaar heeft een nieuw nestje en er zijn ook al kleintjes. Of de eieren komen snel uit, of het was een flatgebouw. Ik denk dat er hoogstens twee weken tussen heeft gezeten, tussen uitvliegen en nieuwe geluiden. Vorige week hoorde ik de meesjes heel in de verte, nu zijn ze in mijn huisje al te horen. Vader mees is ernstig zenuwachtig, vooral als ik buiten in de wind en schaduw mijn boek wil lezen. Alsof ik nu nog niet door heb dat ze daar wonen, duh!

Aanstaande zondag gaan we naar de Hobiton, waar de film van de Lord of the Rings opgenomen zijn. 1 x per jaar is deze open voor 10 dollar, wat normaal gesproken 66 dollar per persoon is. Boffen! Ik denk dat ik de films toch maar eens moet gaan zien...

Foto\'s

Mooi weer...

Mooi weer.

Wat mooi weer is, is afhankelijk van hoe je je voelt. Nederland geniet van het vriezen en de sneeuw, ik van de zonneschijn en de heerlijke temperaturen. Zelfs al is het klam en plakkerig weer, werkend in de keuken zonder airco, zou ik liever niet willen ruilen J Maar als de elf stedentocht gereden gaat worden... Misschien kan ik een weekend vrij krijgen en even komen kijken.

Zondag zijn we naar de westkust geweest, bij het stadje Raglan. De foto's die ik heb gemaakt, zijn helaas gewist. onweersbui!!!

De afgelopen week hebben we les gehad over generaties en de effecten ervan in ons dagelijks leven. De keuzes die onze voorouders maakten en de consequenties van onze eigen keuzes. Niet alleen in de negatieve dingen, ook het positive. Alle leuke herinneringen, grappige familie verhalen die elke keer weer opduiken, zijn zo waardevol! Daarnaast ben ik begonnen met mijn paper. Het is grappig om de verschillen in werkwijzen en andere culturen te zien. Hier moet ik beginnen met het schrijven van de introductie, de inhoudsopgave en een pagina met motivatie van het onderwerp. In Holland zou dat het laatste zijn wat ik zou doen. Beginnen met een globaal raamwerk als de inhoudsopgave is redelijk gelijk. Maar meestal schrijf ik de introductie pas achteraf, als afsluiting van wat ik heb gekozen, hoe ik heb gewerkt, bedacht en de uitkomsten daarvan. Ik zal vanzelf meemaken wat het beste werkt. Mijn paper gaat over het hechtingsproces van straatkinderen, gerelateerd aan mijn periode in Brazilië. Eerlijk gezegd ben ik erg benieuwd of het überhaupt mogelijk is om een straatkind een normaal leven te bieden. En daarnaast is er de vraag: wat is een normaal leven? Wat wij in Holland normaal vinden is al behoorlijk verschillend van onze buren en zeker van het leven in Brazilië.

Afgelopen maandag hebben de jongeren van de DTS een presentatie gegeven van hun outreaches met verbazingwekkende verhalen. Een team is in Fuji naar een ziekenhuis gegaan en hebben gevraagd of ze mochten bidden voor de patiënten. 2 dagen later kwamen ze terug en alle kinderen van de kinderafdeling waren genezen en ontslagen. Een van de kids had een botontsteking, de ander brandwonden. Er was een vrouw op de volwassenen afdeling waarvan het team dacht dat ze zwanger was. Zij bleek echter een maagtumor te hebben en was genezen na gebed. Ook hebben ze praktische hulp gegeven door toiletten te bouwen, zodat hele families nu een gewoon doorspoeltoilet hebben. Het is zo gaaf om de verhalen te horen van wat God heeft gedaan in de diverse levens, zowel van henzelf als van de mensen om hen heen.

Woensdagavond was hun afscheidsdiner. De hele middag hebben we met ongeveer 10 mensen dat voorbereidt en we genoten met z'n allen van een heerlijk dessert. ijs, vers fruit, pavlova, jellypudding en vele heerlijkheden. Noot: dessert is hier een extraatje. Normaal gesproken is er 1 x per week een bolletje ijs als toetje en verder niet.

Van 't weekend heb ik mijn huiswerk afgemaakt en zondag hebben we friet,worstjes op de bbq en salade gemaakt, wat erg dichtbij de Nederlandse frietjes kwam. Lekker knapperig, doorbakken ipv de bleke en slappe hap die normaal gesproken geserveerd wordt. De grap van het verhaal is dat de Nieuw Zeelanders deze manier niet erg lekker vonden en de Europeanen onder ons genoten ervan! Conclusie: wat je ook doet, je kunt nooit een 100% score halen.

And the story continues…

Soms is het een hele zware opgave om weer naar school te gaan: de week begon meteen dagje strand! Heerlijk om even weg te zijn van alle dingen die moeten en gewoon een rondje rond de berg te lopen. Op zoek naar een mooi uitzicht op zee en misschien wel mijn verrassingswalvis te spotten. Ik denk dat de walvis een boodschap aan het doen was bij Australië of Azië, ik heb ‘m in ieder geval niet gezien. Vorig jaar hebben we ontdekt dat het ongeveer 500 dollar pp kost om met een boot de zee op te gaan om misschien walvissen te kunnen zien. Dat keer 6 (inclusief de Deense familie) was een beetje teveel voor onze portemonnee. 500 dollar is ongeveer 350,00 euro, afhankelijk van de koers. Vandaar dat ik elke keer weer op zoek ben naar mijn verrassingswalvis. Die moet toch echt een keertje op komen dagen! Vind ik althans :-)

Deze week hebben we les gehad over familie en relaties zoals God het bedoelt heeft. Waarin acceptatie zoals we zijn, onvoorwaardelijke liefde en aanvaardig een centrale rol spelen. Een ontdekking en verademing voor mij daarin was, dat er in de Bijbel geen verhalen zijn van mensen die het allemaal fantastisch voor elkaar hadden. Maar dat het meer een afspiegeling is van hoe we dit proberen te doen. En met Gods genade komen we best een eind, alleen perfect zal het hier op aarde niet worden. Verder ben ik druk met mijn huiswerk: elke week een samenvatting van de lessen, een dagboek bijhouden, een hoofdstuk uit een boek samenvatten en vragen beantwoorden. Verder liggen er nog 2 boekverslagen te wachten en een paper die in de juiste vorm gegoten moet worden. Ook zijn we aan het nadenken over de outreach; waar en hoe en met wie, dat is nog een verrassing.

Vorige week ben ik naar de 2 dollarshop geweest en heb genoeg kaartspelen ingeslagen om hand and foot te spelen. Mijn geliefd Nieuw Zeelandse kaartspel. We hebben ons er al heerlijk mee uitgeleefd. Een goed begin van een weekend of afsluiting van een week vol hoofdbrekens, voor mij een goede manier van samenzijn en ontspannen.

Zondag zijn we naar de westkant van het eiland geweest en heb de Tasmaanse zee bewonderd en zijn we ontzettend lekker uitgewaaid. Met een koude en warme wind, afhankelijk van hoe hoog we waren. De zee had een speciale kleur: niet blauw of groen. Ik zal proberen deze week mijn foto's erbij te zetten, dan heb je hopelijk een indruk van wat ik bedoel. We hebben onze voeten in de zee gezet, was best een beetje fris. Een meiske van een jaar of 6 met een zwemband was zeer verontwaardigd dat we het koud vonden: zij had het immers totaal niet koud dus waar hadden we het over?!

Deze week heb ik het antwoord op mijn vraag gevonden. Ik begon mij af te vragen waar de muggen waren. Nou ik heb ze gevonden of eigenlijk hebben ze mij gevonden. Het is de hele week erg warm geweest en kennelijk zijn ze uit hun winter- / voorjaarsslaap wakker geworden. Het is best goed gif wat ze hebben, beter dan in Holland. Het jeukt goed voor op z'n minst 3 dagen met plekken waar je alleen al de kriebels van krijgt als je er naar kijkt. Nou ja, beter dan 's morgens je auto moeten schoonkrabben omdat het weer eens gevroren heeft. Ik ben blij dat de kou heeft gewacht totdat ik hier was. De zonneschijn vind ik echt wel ietsje aangenamer om in te verblijven!

15 - 22 januari 2012

De eerste week in een oude - nieuwe omgeving is voorbij, het was een week van de eerste kennismakingen met elkaar. Door collages te maken werden we uitgedaagd om iets te vertellen over onszelf, onze hobby's, ons werk of bediening en onze dromen. Gaaf, om elkaar een beetje beter te leren kennen en een klein kijkje te mogen nemen in elkaars hart.

Op woensdag hebben we een car rally gehouden en op deze manier de omgeving verkend. Grappig! Ik heb delen gezien van Matamata die ik eerlijk niet wist en toch zijn we gediskwalificeerd omdat we voorkennis hadden. Zo jammer! Eindigend bij de benzinepomp waar we de grootste 1 dollar ijs kregen, die ik in Nederland nog nooit heb gezien. Voor 'n euro dan.

De dagen daarna hebben we les gevolgd over leerstijlen. Weet ik toevallen het een en ander van en toch heb ik vele nieuwe dingen gehoord en gezien. God komt naar ons toe op een manier die wij begrijpen en in onze eigen taal. Mensen die visueel zijn ingesteld, zullen eerder beelden of plaatjes zien. Mensen die in woorden denken, zullen woorden horen of in hun gedachten opmerken. Mensen die lichaamstaal als 1^e voorkeur hebben, zullen voelen. Zoals er in de Bijbel staat: zoekt, en gij zult vinden. Vraagt, en je zult antwoord krijgen. Klop, en deur zal opengaan. Bere-interessant en ernstig vermoeiend. Aan het eind van deze week had ik het gevoel dat mijn hoofd uit elkaar plofte.

Het is wennen om nieuwe mensen te zien en leren kennen op een voor mij bekend terrein. Ik mis de oude groep met alle eigen aardigheden die daarbij hoorden. Zoals een van de Denen elke keer weer antwoordde op: are you finisht? No, I am Danish not from Finland. Ik hoor het hem nog steeds zeggen. Gelukkig zijn er oude bekenden met nieuwe geintjes. Het alarm ging af en bleef afgaan tijdens de lunch, waarop één van de oude bekenden mij vriendelijk doch luid vroeg of ik mijn sigaret wel had uitgedaan of dat ik overgestapt was op marihuana. Beide zijn uiteraard niet toegestaan op de basis en, gek genoeg, had ik even geen weerwoord. En de nieuwe mensen zijn geweldig en leuk om te leren kennen. De kinderen moeten nog even wennen en ik probeer uit alle macht mijn Duits op te halen. Ook dat zal best goed komen, het wennen dan. Mijn Duits weet ik nog zo net niet! Het weer gaat van verschrikkelijk Hollands: saai, grijs en regenachtig tot de meest mooie en eindeloos blauwe luchten dan dat ik waar ook ter wereld heb gezien.

Wat ik nog vergeten heb op te schrijven is iets bijzonders over de toiletten in Hong Kong. Toen ik binnen kwam, zag ik dat de wastafels een stuk lager hingen dan in Europa het geval is. Slim, dacht ik, zo kunnen de kinderen er beter bij. Echter aan de andere kant hingen ze ook laag. Waarop tot mijn verreisde brein doordrong dat de gemiddelde mens in Hong Kong een stukje kleiner is dan in Europa...

Ook was ik vergeten hoe mooi het land Nieuw Zeeland is. Prachtige bergen, afwisselend glooiend en lieflijk, scherp en ruig. De bloemen bloeien prachtig, omdat het relatief gezien zoveel regent. Eigenlijk zijn het voorjaarsbloemen die maar door bloeien, maar dat zal ik niet tegen ze vertellen. Ik geniet er veel te veel van!

Het container schip wat voor de Nieuw Zeelandse kust aan de grond ligt, ligt inderdaad aan de overkant van de berg, mijn favoriete strand. Het is niet te zien, maar met bepaalde wind komt er olie mee op de golven of verdwijnt het onder de stenen. Allebei erg naar en desastreus voor de prachtige natuur.

Naast mijn huisje is een huismussen nest. Het duurde even voordat ik er achter was waar het kabaal en gekrabbel in de vroege morgen vandaan kwam. Nou gewoon, op 1 - 2 meter van mijn hoofd vandaan wonen de mussen! Ze trekken zich weinig aan van mijn geluid en geluidsoverlast als de deur open gaat en kwetteren luidruchtig door met hun verzoeken tot nog meer eten. Ik zou willen dar er een glazen wandje in zat, zodat ik het nog beter kan volgen. Al hoewel ze deze week denk ik wel zullen uitvliegen. Rond, pluizig en redelijk goed in het vliegen: laatst vloog er eentje tegen een bloem aan J De ouders zijn graatje mager en vliegen de hele dag af en aan. Soms is het een vliegend buffet; er vloog een motje langs die uit de lucht geplukt werd en voor mijn ogen verschalkt. Zag er naar uit, maar aan de andere kant hou ik niet van vliegende beesten in mijn huis dus denk ik dat we een uiteindelijk een goede deal hebben.

Zegen wens ik je toe.

Van mijn ouders heb ik deze zegen meegekregen en vandaag geef ik ze aan jou door.

Vrede wens ik je toe,

liefde wens ik je toe.

Moge God je behoeden,

leef met Zijn liefde,

vrede wens ik je toe.

Zegen wens ik je toe,

aandacht wens ik je toe,

dat er mensen zijn

met wie je kunt delen.

Zegen wens ik je toe.

Uit: woorden van geloof, hoop en liefde.

Voorbereidingen een eerste dagen

Wat doe je op 1 januari, de eerste dag van officieel geen werk hebben? Langzaam wakker worden uit een droom van op een zeer drukke kraamafdeling werken, naar verloskunde geroepen te worden voor een uitgezakte navelstreng, (wat zeer gevaarlijk is voor de baby) waarbij de gynaecoloog nog even af wil wachten... Juist, ik dacht al redelijk afgekickt te zijn van mijn werk, nog niet helemaal dus.

De voorbereidingen voor Nieuw Zeeland zijn in volle gang, evenals afscheid nemen van iedereen. Opnieuw weg voor een half jaar. Missie: de FMS. Dat is een vervolgcursus bij YWAM (Jeugd met een Opdracht), nu meer gericht op relaties, huwelijk, kinderen, enzovoorts. Voor meer info: zie http://www.fms.org.nz/ Wat ik in de toekomst heel graag zou willen is ergens een groot huis beschikbaar hebben, voor kinderen die op straat leven of geen ouders meer hebben. Om ze een plekje te geven van rust, ruimte en veiligheid. Hoe dit ooit er uit komt te zien, weet ik nog niet. Deze cursus zal mij hierin zeker verder helpen. En de afgelopen maanden heb ik het er met deze en gene over gehad, wat voor mij zeer waardevol was. Waarvoor mijn dank! In de tussentijd zal ik voor mijzelf de vertaalslag moeten maken binnen de lessen die we krijgen naar mijn eigen leven, wat mij nog wel de nodige hoofd- en hartbrekens zal geven.

In de tussentijd was ik mijn koffers aan het pakken, kadootjes aan het kopen om mee te nemen en mensen gedag zeggen. En proberen om niet alles op het laatste moment te doen:-) Dat is redelijk gelukt, alles wat ik echt mee wilde nemen was slechts 17 kilo, dus kon mijn wensenlijstje ingepakt worden. Het enige wat ik tnt vergeten ben, is mijn toeristische boek over Nieuw Zeeland. Niet echt een gemis nog, gelukkig. Lang leve het internet, wat het wonderwel goed doet. Mijn mobieltje daarentegen, heeft zeer beperkt bereik. Bij mijn bed ontvangt ie wel sms'jes, om te bellen loop ik 3 stappen naar buiten en daar heb ik goed ontvangst. Je moet het ff weten!

De vlucht was prima, met over de Passific Ocean redelijk wat turbulentie. Het is oppassen met een kop hete thee, een buurvrouw en een schuddend vliegtuig. Op het airport stond Rosalie te wachten om mij op te halen (mijn coach van de vorige keer) wat een extra cadeautje was. Na ½ uur kon ik niet meer geloven dat ik echt een jaar in Nederland ben geweest: het voelde aan alsof we gisteren voor het laatst elkaar gesproken hadden. Gelukkig heb ik een huisje voor mijzelf, ik woon nu op nummer 10. Het is gaaf om opnieuw mensen te ontmoeten van de vorige keer, het voelt aan als thuis.

Om mijzelf over de jetlag heen te helpen, liep ik de volgende dag rond 09.15 in de stad, om de dingen te kopen die ik niet had meegenomen. Rond 11.30 wist ik het wel weer: dure prijzen, lang zoeken naar wat ook al weer het lekkerst was en dichtbij de dingen van thuis in Nederland zijn. Die middag kwamen vrienden uit Wellington aan, die voor de komende 10 jaar op de basis gaan wonen. Zaterdag stond ik om 09.30 hun keukenspullen uit te pakken en in de kasten te ruimen. Ik weet nog dat het het handigst is om op normale tijd naar bed te gaan, vroeg op en doorgaan, maar toch. 's Middags icetea gedronken in het Hollandse pannenkoekhuis in Matamata, toerist spelen in Tirau en zondags naar de kerk. 's Middags de eerste introductie van iedereen en een rondleiding over de basis. Ik was gesloopt en dat alleen maar van een paar dagen freewheelen...