Wat doe je op 1 januari, de eerste dag van officieel geen werk hebben? Langzaam wakker worden uit een droom van op een zeer drukke kraamafdeling werken, naar verloskunde geroepen te worden voor een uitgezakte navelstreng, (wat zeer gevaarlijk is voor de baby) waarbij de gynaecoloog nog even af wil wachten... Juist, ik dacht al redelijk afgekickt te zijn van mijn werk, nog niet helemaal dus.

De voorbereidingen voor Nieuw Zeeland zijn in volle gang, evenals afscheid nemen van iedereen. Opnieuw weg voor een half jaar. Missie: de FMS. Dat is een vervolgcursus bij YWAM (Jeugd met een Opdracht), nu meer gericht op relaties, huwelijk, kinderen, enzovoorts. Voor meer info: zie http://www.fms.org.nz/ Wat ik in de toekomst heel graag zou willen is ergens een groot huis beschikbaar hebben, voor kinderen die op straat leven of geen ouders meer hebben. Om ze een plekje te geven van rust, ruimte en veiligheid. Hoe dit ooit er uit komt te zien, weet ik nog niet. Deze cursus zal mij hierin zeker verder helpen. En de afgelopen maanden heb ik het er met deze en gene over gehad, wat voor mij zeer waardevol was. Waarvoor mijn dank! In de tussentijd zal ik voor mijzelf de vertaalslag moeten maken binnen de lessen die we krijgen naar mijn eigen leven, wat mij nog wel de nodige hoofd- en hartbrekens zal geven.

In de tussentijd was ik mijn koffers aan het pakken, kadootjes aan het kopen om mee te nemen en mensen gedag zeggen. En proberen om niet alles op het laatste moment te doen:-) Dat is redelijk gelukt, alles wat ik echt mee wilde nemen was slechts 17 kilo, dus kon mijn wensenlijstje ingepakt worden. Het enige wat ik tnt vergeten ben, is mijn toeristische boek over Nieuw Zeeland. Niet echt een gemis nog, gelukkig. Lang leve het internet, wat het wonderwel goed doet. Mijn mobieltje daarentegen, heeft zeer beperkt bereik. Bij mijn bed ontvangt ie wel sms'jes, om te bellen loop ik 3 stappen naar buiten en daar heb ik goed ontvangst. Je moet het ff weten!

De vlucht was prima, met over de Passific Ocean redelijk wat turbulentie. Het is oppassen met een kop hete thee, een buurvrouw en een schuddend vliegtuig. Op het airport stond Rosalie te wachten om mij op te halen (mijn coach van de vorige keer) wat een extra cadeautje was. Na ½ uur kon ik niet meer geloven dat ik echt een jaar in Nederland ben geweest: het voelde aan alsof we gisteren voor het laatst elkaar gesproken hadden. Gelukkig heb ik een huisje voor mijzelf, ik woon nu op nummer 10. Het is gaaf om opnieuw mensen te ontmoeten van de vorige keer, het voelt aan als thuis.

Om mijzelf over de jetlag heen te helpen, liep ik de volgende dag rond 09.15 in de stad, om de dingen te kopen die ik niet had meegenomen. Rond 11.30 wist ik het wel weer: dure prijzen, lang zoeken naar wat ook al weer het lekkerst was en dichtbij de dingen van thuis in Nederland zijn. Die middag kwamen vrienden uit Wellington aan, die voor de komende 10 jaar op de basis gaan wonen. Zaterdag stond ik om 09.30 hun keukenspullen uit te pakken en in de kasten te ruimen. Ik weet nog dat het het handigst is om op normale tijd naar bed te gaan, vroeg op en doorgaan, maar toch. 's Middags icetea gedronken in het Hollandse pannenkoekhuis in Matamata, toerist spelen in Tirau en zondags naar de kerk. 's Middags de eerste introductie van iedereen en een rondleiding over de basis. Ik was gesloopt en dat alleen maar van een paar dagen freewheelen...