Terug van weggeweest!

Tja, daar ben ik weer. Gewoon: na een dagje vliegen ben ik weer terug aan deze kant van de wereld om te ervaren hoe het hier werkt. Alles is gewoon doorgegaan en dat is maar goed ook. Anders zou het een rare boel worden. Ik heb m'n koffer uitgepakt en ben bezig weer mijn eigen plekje te vinden. Mijn ritme op te bouwen en te kijken hoe ik alles van de afgelopen 24 weken een plekje kan geven. Wat de ene dag beter gaat dan de andere.

Op z'n Hollands: het weer is best weer ff wennen. Ipv m'n slippers, hemmetje en korte broek zoek ik een evenwicht in warme en niet te warme kleren. In juni heb ik veel weggegooid dus volgende week ga ik van de uitverkoop gebruik maken! En zo is het eigenlijk met alles: waar is de balans tussen doen en zijn? Het is super om iedereen weer te zien en de gesprekken en relaties weer op te pakken.

Hoe nu verder? Dat wordt vervolgt, alleen weet ik nog niet precies hoe. Ik neem de komende weken de tijd om te bidden en uit te zoeken wat God verder wil en hoe dat er uit ziet. Voorlopig ga ik werken in het ziekenhuis, als erwerk voor mij is en den Haag zich een beetje gedraagt met de efficiency kortingen

Vanaf deze plek wil ik jullie heel hartelijk danken voor het volgen van mijn website. De berichtjes die achter gelaten werden, waren super om te lezen! Dat maakt ver weg een beetje dichterbij

Enne, bel gerust als je eens langs wilt komen!

07 januari 2011

De laatste 10 dagen ben ik in Matamata geweest. Terug in mijn huisje op de basis. Dat was een goede tijd. Het heeft mij doen beseffen dat het allemaal echt was en niet een surrealistisch iets. Ik ben er echt geweest en heb er 12 weken doorgebracht met God, mijn groep en de stafleden. Heerlijk om na 10 weken weer een eigen plekje te hebben, zelf te bedenken hoe de dag er uit gaat zien en wat ik eet ‘s avonds. Klinkt ondankbaar, dat is het toch niet. Het was goed om de outreach te doen en nu is het weer goed om verder te gaan.

Oud en nieuw hebben we doorgebracht bij het kampvuur en onder een miljoenen sterrenhemel. Lange stengels bamboe uit de tuin gesloopt en daar deeg en worstjes aan gespietst en deze boven / in het vuur gebakken. Samen gezongen en gebeden en toen was het zomaar een nieuw jaar.

De dagen daarop waren we elke dag aan het strand te vinden. Golven tussen de 2 - 3 meter hoog, gezwommen tussen de kwallen en er een stuk of honderd vermoord doordat ze in mijn haar bleven wonen. Bij het vissen in de zee ook dolfijnen gezien: gelukkig waren ze te ver weg om spijt te hebben dat ik mijn fototoestel niet bij mij had

Op de laatste dag heb ik een handje geholpen met schoonmaken. Ik kreeg een tandenborstel en bekertje in mijn handen geduwd en heb de wc's... nee, dat was niet zo. Wel de tandenborstel, daar heb ik de geleider van de schuifdeur mee schoongemaakt. Was geen onnodig klusje. Maar ik kon het niet laten om een opmerking te maken over de toiletten en mijn laatste dag: we hebben er hartelijk om gelachen!

Op de dag van vertrek heb ik er lang over gedaan voordat ik mijn koffers ging pakken. Uiteindelijk viel het best wel mee en ik wilde echt wel weer naar huis om jullie te zien. Maar toch ook weer nier: het weer was eindelijk zomers en het leven op de basis is eigenlijk heerlijk!

Waar o waar is de gouden combinatie der dingen te vinden? Wie daar achter gekomen is, laat het mij weten. Misschien kan ik er wat mee..!

Gelukkig nieuwjaar!

Met de allerbeste wensen voor 2011: dat het een heel gezegend nieuw jaar mag worden voor ons allemaal!

Tja, wat doe je op nieuwjaarsdag met een stralende zon en een strakblauwe lucht: naar het strand :-) Heel vervelend. We zijn naar een strand geweest met een blauwe zee waar je je voeten kunt zien door het water heen. Helaas ondenkbaar in Nederland, samen met de 1 - 2 meter hoge golven. Voor mijn nog steeds Nederlandse ogen aardig spectaculair! Het was er heerlijk en ik ben niet eens zo heel erg verbrand, gelukkig! Kids hebben hier speciale beschermende kleding aan, die uv stralen tegenhouden. Een t-shirt helpt ook wel wat, toch voor alle zekerheid ook onder mijn shirt zonnebrand gebruikt. Het zal niet de eerste keer zijn dat ik rode plekken tegenkom op stukjesdie niet drect in de zon geweest zijn!

Na een goede overtocht van het Zuidereiland, ben ik een aantal dagen in Wellington geweest. Ik heb gelogeerd bij een gezin waarmee ik de DTS gevolgd heb. Het was super om terug te zijn op de plek waar de outreach begon en een aantal mensen te spreken met wie we intensiever contact hebben gehad. Een van de dames is in de tussentijd gedoopt en ik kon haast niet geloven dat het dezelfde vrouw was. Haar gezicht is zo veranderd, zo veel rustiger, ontspannen en stralender: God is zo goed! Ze gaf aan het zelf ook te merken dat er vrede in haar is.

We hebben er kerst gevierd en hoezeer ik ook m'n best deed, het was niet hetzelfde als kerst vieren in Nederland. In een korte broek en op slippers, liep ik langs een winkel met kerstversiering. Zie ik daar een kerstman met een dikke jas, een rand bont langs z'n muts en sneeuw rond z'n voeten... Wat klopt er niet? Kerstavond was gaaf: we hebben kerstliederen gezongen in de omgeving van de kerk. Dat was super: de mensen reageerden heel spontaan en open, bleven luisteren of kwamen speciaal naar buiten.

Daarna ben ik met het vliegtuig (de trein reed niet, nota bene in het hoogseizoen doen ze voor 2 weken onderhoudt en rijdt er dus geen trein!)naar Matamata terug gegaan, wat een heerlijke plek is om uit te rusten, bij te komen en te bedenken hoe het leven in Nederland zal zijn. Ik ben er blij mee die tijd te hebben en in alle rust te kunnen nadenken en te bidden, te luisteren naar wat God wil en hoe. Om mijn hart voor te bereiden op het jachtige leven in Europa, naast het heerlijk rustige en ontspannen Nieuw Zeeland. Wordt hoe dan ook vervolgd!

Donderdag vlieg ik terug naar Nederland en als alles goed gaat, land ik vrijdagom 15.15 op Schiphol. Mocht het dus gaan sneeuwen in de tussentijd, ga dan alsje-alsje-alsjeblieft helpen de landingsbaan sneeuwvrij te maken. Wordt zeer op prijs gesteld!

Kerst is... happy birthday Jesus!

Een Kind is ons geboren, een Zoon is ons

gegeven en Hij zal genoemd worden:

Wonderbare Raadsman, Machtige God,

Eeuwige Vader, Prins van Vrede.

Naar Jesaja 9:6.

Gezellige feestdagen en een gezegend

2011!

Liefs, Anne-Wilke.

19 december 2010

Vandaag de groetjes vanuit het paradijs. Ik denk echt dat het paradijs er uit gezien heeft, zoals de Golden Bay is. In ieder geval gedeelten er van. Het is hier geweldig en ik geniet volop van mijn vrije tijd!

Maandag zijn we naar cape Farewell geweest, een prachtig uitzichtpunt op een klif, dat uitziet over de Abel Tasman zee. De schapen waren ons gezelschap. Die graasden op de bergen en tot mijn verbazing konden ze hun mand niet houden! Op de terug weg waren er een aantal met een stem die of hees was of het was een wolf in schaapskleren. Aan de andere kant was een ver uitzicht op Farewel Spit. Dinsdagavond hebben we kokkels gezocht op het strand aan de overkant, wat ons na een uurtje spitten en graven ¾ emmer vol opleverde. Woensdag zijn we naar Pupu springs geweest. Onvoorstelbaar helder water, een vredig plekje en de meest zuivere bron op aarde. We mochten het dan ook niet aanraken. Daarna maakten we een uitje naar Takaka wat het dichtstbijzijnde grootste dorpje is. In de avond hebben we een lange lijn in de zee gelegd, wat hopelijk vis voor ons zou vangen.

Donderdag wilden we naar Fossil point lopen: helaas misten we de oranje driehoeken en werd het een duinwandeling van ongeveer een uurtje of 2 – 3 op slippers. Het was ernstig prachtig, we hebben waarschijnlijk plekken gezien waar de meesten niet een twee drie komen en we hebben er geweldig van genoten. Vrijdag hebben we een ommetje gereden naar Muddy River en omgeving. Op een heldere dag hadden we de Abel Tasman zee kunnen zien: dat was het dus niet. Wederom een prachtig gedeelte van dit paradijs!

Zaterdag zijn we naar Fossil point geweest: geen fossiel te bekennen, wel een stuk of paar schelpen en ongeveer 10 zeehonden. Het was prachtig! De zeehonden waren zo aardig om met een nies te waarschuwen, als ik per ongeluk te dichtbij kwam. Bijvoorbeeld op mijn speurtocht naar haaientanden en fossielen, kwam ik langs een rots en daar achter lag er eentje te zonnebaden. Of op het moment dat ik mijn broodje soldaat maakte, kwam er schuin achter mij eentje uit de rotsen vandaan. Onvoorstelbaar prachtig en geweldig om het strand te delen met zeehonden. We zagen de wolken uit de zee de berg opwaaien: het ene moment was het helder en het andere moment zaten we in de warme wolken. Mijn reismaatje heeft vanaf de rotsen 2 vissen gevangen, elk zo ongeveer tussen de 5 – 6 kilo zwaar.

Vandaag, zondag, regent het bakstenen. Er is de afgelopen dagen 100 mm regen gevallen en vandaag is er zeker zo’n 50 mm bijgekomen. Hopelijk kunnen de rivieren en waterbekkens het aan, anders zou het kunnen zijn dat de weg morgen niet begaanbaar is en onder water staat… Het is weer eens wat anders en de boeren hadden het water echt nodig. Dus ook de bossen en dieren die daarin leven. Het heeft de afgelopen 5 weken niet geregend en sommigen zijn afhankelijk voor de dagelijkse dingen van regenwater. De watertanks zijn weer gevuld en er kan weer volop gedoucht worden voor de komende twee maanden!

12 december 2010

De afgelopen week hebben we afscheid genomen van de mensen in Mayfield, de laatste afspraken afgerond en daarbij zelfs de krant gehaald! Die was aanwezig bij het team wat op school tijdens het lunchuur, de kids een verhaal vertelde en een spel deed. We hebben afscheid genomen van de pastor en zijn vrouw, van de mensen die een deel van ons bezocht hebben en iedere inwoner heeft onze afscheidsbrief ontvangen met the Fathers loveletter aan de achterkant. www.Fathersloveletter.com

Aan het eind van de week was de eindevaluatie en het afscheid nemen van elkaar. Het is een raar idee dat ik de komende weken nog wel in Nieuw Zeeland ben, maar hen niet allemaal terug zie.

Gister ben ik via de Lewispas naar het noorden van het Zuider Eiland gereisd. Er zijn hier geweldige busverbindingen met grappige busjes voor maximaal 11 mensen. Ik verwonder mij er eerlijk gezegd over dat het rendabel is. Het was prachtig weer toen ik vertrok en kokend heet na ½ uur. Na ongeveer 2 uur kwamen we hagel tegen, gevolgd door mist in de bergen en regen op de weg. De pas eenmaal overgestoken, klaarde het weer op en hadden we half bewolkt, half zonnig weer. Met aan het eind van de busrit een stralende lach van mijn reismaatje voor de komende 10 dagen! We wonen nu dus in een vrijstaand huis van ongeveer 1 miljoen dollar, vrienden van mijn reismaatje. Het is dan ook een prachtig huis met een prachtige omgeving met onbetaalbare vergezichten. Ik denk dat mijn foto’s slechts half zo mooi zijn als de werkelijkheid is. Het is bedoelt als B & B en wij mogen er logeren en genieten van de gastvrijheid. Zo gaaf!

Er zijn haviken en valken, wilde varkens en geiten in de bossen en vogels in de weilanden, waarvan ik vermoed dat het fazanten zijn. Mijn verrekijker ligt nog in de winkel… Ik heb de Tui eindelijk van dichtbij gezien, een prachtige, schuwe inheemse vogel. De merel heeft een nest in de dakgoot en is druk in de weer. Het is weer een heel ander deel van Nieuw Zeeland. Het is hier meer toeristisch, wat ik in de gauwigheid heb gezien in de winkeltjes. Mijn reismaatje is vandaag gaan vissen en heeft een blauwe haai gevangen. Ik ben benieuwd naar de foto en hoop dat de haai de vrijheid terug heeft gekregen..!

Ps: ik reis de komende weken rond en lees onegelmatig mijn mail. Grace please!

5 december 2010.

Vandaag een groet met een kop thee en zelfgemaakte speculaas. De smaak is goed gelukt, hij had alleen ietsje langer in de over gemogen :-) Het weer was tot afgelopen maandag heerlijk warm, 30 – 32 graden met een hete zon. Zo heet en brandend dat zelfs even de was ophangen bijna een zonnebrand op m’n hoofd opleverde. De volgende dag sloeg het om tot een graad of 18 overdag en 12 graden ‘s nachts. Ik heb mijn stapel dekens nog maar even op mijn bed laten liggen... De afgelopen week is voorbij gevlogen, zelfs de tijd om te slapen gaat (te) snel en we zijn onze taken aan het afronden. De laatste bezoeken aan de boeren en hun arbeiders, het zondagschoolteam op de rit helpen, de laatste kerkdienst helpen voorbereiden en uitvoeren. Vandaag zijn we uitgezegend, een ieder naar onze oude – nieuwe plek op de aarde, waar God ons ook maar brengen gaat. Het Deense gezin gaat terug naar Denemarken en hun “oude”banen, in ieder geval voorlopig. Het Nieuw Zeelandse- en Zwitserse gezin gaan in januari een volgende cursus doen, wat meer gezicht is op relaties en gezinnen. Ik ga terug naar Nederland en mij oriënteren op mijn toekomst.

Het zal wennen zijn om geen verantwoording af te hoeven leggen aan elkaar en de voorganger van wat we doen voor de outreach en wat niet. Het is al vreemd om mijn vakantie te regelen, midden in kerk- en hartenzaken! Ik ga voor 10 dagen met een vriendin naar Golden Bay. Ik heb zojuist ontdekt dat we naar Farewel Spit gaan, het uiterste noorden van het Zuider Eiland. Ik denk dat ik de zon in de zee zal zien opkomen :-) Daarna gaan we terug naar het Noorder Eiland en ik blijf een kleine week in Wellington om daar kerst te vieren. Na de kerst ga ik voor de laatste 10 dagen terug naar Matamata, om daar de omgeving te bekijken en uiteraard de mensen weer te zien die op de basis wonen.

Het was een goede tijd hier, waarin ik veel heb geleerd. God zorgt voor mij en houdt van mij, onvoorwaardelijk. Dat is steeds meer in mijn hart aan het zakken, in plaats van dat het een weten met mijn hoofd is. Mijn plek innemen in het team en in een onbekend gezin. Feedback geven en grenzen stellen, ook al is een directe confrontatie op persoonlijk gebied niet mijn sterkste kant. Meer mogen zijn wie ik ben en te merken dat dat o.k. is voor de ander. Mijn gevoelens mogen er meer en meer zijn. Ik heb hier veel gebeden voor de mensen en de kerk en het is super daar tijd voor te hebben. Zoals de mensen hier zeggen: je weet niet half wat jullie voor ons betekend hebben. Dat is maar goed ook, anders zouden we onszelf een schouderklopje geven ipv dat we vol verbazing blijven kijken naar wat God voor en door ons doet. Dat is en blijft het mooist op de hele wereld: God aan het werk zien. In mensen, in situaties en zelfs door ons heen. Het blijft een groot wonder dat Hij ons gebruikt…

28 november 2010

De weeknummers kan ik mij niet meer herinneren, het enige wat ik wel weet is dat we nog 2 weken hier in Mayfield zijn. De dagen en weken vliegen voorbij en de dagen van afronden beginnen. Nagaan of we de mensen die we spreken nog zien de komende week, de laatste dingen plannen voordat er niets meer van komt en voorzichtig vooruit blikken naar de vakantie die voor de deur staat. Ik ga naar het noorden van het Zuider Eiland, een plaatsje ergens in the Golden Bay. De naam alleen al doet mij watertanden en er is (als het goed is) strand om de hoek J. Heerlijk om uit te waaien en te genieten van de weidsheid van het water.

Afgelopen weken heeft een mijnramp in het centrum van het nieuws gestaan. Er is een explosie geweest in een mijn aan de westkust, waarbij nog 29 mannen ergens in de mijn waren. Er waren zogenoemde zuurstofrijke plekken, die ze helaas niet hebben kunnen bereiken. De mijn was te instabiel om naar binnen te gaan en de mannen te redden. Na 5 dagen leek de stabiliteit beter te zijn en het reddingsteam maakte zich klaar voor de redding. Helaas kwam er de tweede explosie, waarna duidelijk werd dat de mannen dit niet konden overleven. Het is bijzonder om dit van dichtbij te volgen. Normaal gesproken horen we er in Nederland misschien wel misschien niet iets over en op zijn hoogst 30 seconden op het nieuws. Nu staan de kranten er bol van, het nieuws zendt zeer regelmatig uit en het maakt verschil om in het land zelf te zijn.

Een team is druk bezig met het bezoeken van de boeren uit de omgeving en vooral de seizoensarbeiders hebben we op het oog. Dat zijn mensen die een klein sociaal netwerk hebben, wel op zoek zijn maar geen aansluiting kunnen vinden. Of soms gewoon te moe zijn na het harde werken op de boerderij om enige actie te ondernemen. Vandaag na de kerkdienst hadden we een lunch gemaakt voor de mensen, met spelletjes voor de kids. Hoewel lang niet iedereen gekomen is die we uitgenodigd hadden, was er een grotere opkomst dan gewoonlijk met nieuwe gezichten. De afgelopen 3 weken zijn er ongeveer 5 - 7 telefoontjes geweest van mensen die graag naar de kerk willen gaan en meer informatie wilden. Super! Dat was in 1 week tijd meer dan de afgelopen 10 maanden bij elkaar! En het bijzondere was dat het mensen waren die spontaan opbelden en met wie we geen contact hebben gehad. God roept Zijn mensen zelf naar de kerk en dat is erg bijzonder om mee te maken.

We zijnvorige week zaterdag naar Christchurch geweest om te bidden voor de stad, de mensen die er wonen,de angsten de naschokken die er nog steeds zijn. Christchurch is een bouwput, om alles maar zo snel mogelijk te herstellen. Ik heb een fotoboek bekeken,huizen geziendie gestut worden: hetis schokkendom te zien. De zondag erna hadden we in Carew Hall, het zuidelijkste kerkje van het district, een internationaal diner.De mensen die kwamen, brachteneten mee vanuit hun thuisland. Ik heb erwtensoep gemaakt met een Nieuw Zeelands tintje: er is hier nl geen knolselderij. Smaakte prima!

We blijven bidden voor de mensen hier en de vrouwen bezoeken op de koffiemorgen in het plaatselijke winkeltje, zo van het kleine huis op de prairie weggelopen. Het is meer een doorgaan in de lijn van de afgelopen week en gaan afronden, dan dat er nieuwe dingen op het programma staan. Maar wie weet: elke keer als we dachten het op een rijtje te hebben, kwam er iets nieuws de hoek om zeilen!

Ps: wat zijn jullie snel! Het verhaal staat er nog geen 2 uur op en is al 13 keer gelezen. Met heel veel dank voor jullie trouwe support. Doet mij goed!