Mooi weer.

Wat mooi weer is, is afhankelijk van hoe je je voelt. Nederland geniet van het vriezen en de sneeuw, ik van de zonneschijn en de heerlijke temperaturen. Zelfs al is het klam en plakkerig weer, werkend in de keuken zonder airco, zou ik liever niet willen ruilen J Maar als de elf stedentocht gereden gaat worden... Misschien kan ik een weekend vrij krijgen en even komen kijken.

Zondag zijn we naar de westkust geweest, bij het stadje Raglan. De foto's die ik heb gemaakt, zijn helaas gewist. onweersbui!!!

De afgelopen week hebben we les gehad over generaties en de effecten ervan in ons dagelijks leven. De keuzes die onze voorouders maakten en de consequenties van onze eigen keuzes. Niet alleen in de negatieve dingen, ook het positive. Alle leuke herinneringen, grappige familie verhalen die elke keer weer opduiken, zijn zo waardevol! Daarnaast ben ik begonnen met mijn paper. Het is grappig om de verschillen in werkwijzen en andere culturen te zien. Hier moet ik beginnen met het schrijven van de introductie, de inhoudsopgave en een pagina met motivatie van het onderwerp. In Holland zou dat het laatste zijn wat ik zou doen. Beginnen met een globaal raamwerk als de inhoudsopgave is redelijk gelijk. Maar meestal schrijf ik de introductie pas achteraf, als afsluiting van wat ik heb gekozen, hoe ik heb gewerkt, bedacht en de uitkomsten daarvan. Ik zal vanzelf meemaken wat het beste werkt. Mijn paper gaat over het hechtingsproces van straatkinderen, gerelateerd aan mijn periode in Brazilië. Eerlijk gezegd ben ik erg benieuwd of het überhaupt mogelijk is om een straatkind een normaal leven te bieden. En daarnaast is er de vraag: wat is een normaal leven? Wat wij in Holland normaal vinden is al behoorlijk verschillend van onze buren en zeker van het leven in Brazilië.

Afgelopen maandag hebben de jongeren van de DTS een presentatie gegeven van hun outreaches met verbazingwekkende verhalen. Een team is in Fuji naar een ziekenhuis gegaan en hebben gevraagd of ze mochten bidden voor de patiënten. 2 dagen later kwamen ze terug en alle kinderen van de kinderafdeling waren genezen en ontslagen. Een van de kids had een botontsteking, de ander brandwonden. Er was een vrouw op de volwassenen afdeling waarvan het team dacht dat ze zwanger was. Zij bleek echter een maagtumor te hebben en was genezen na gebed. Ook hebben ze praktische hulp gegeven door toiletten te bouwen, zodat hele families nu een gewoon doorspoeltoilet hebben. Het is zo gaaf om de verhalen te horen van wat God heeft gedaan in de diverse levens, zowel van henzelf als van de mensen om hen heen.

Woensdagavond was hun afscheidsdiner. De hele middag hebben we met ongeveer 10 mensen dat voorbereidt en we genoten met z'n allen van een heerlijk dessert. ijs, vers fruit, pavlova, jellypudding en vele heerlijkheden. Noot: dessert is hier een extraatje. Normaal gesproken is er 1 x per week een bolletje ijs als toetje en verder niet.

Van 't weekend heb ik mijn huiswerk afgemaakt en zondag hebben we friet,worstjes op de bbq en salade gemaakt, wat erg dichtbij de Nederlandse frietjes kwam. Lekker knapperig, doorbakken ipv de bleke en slappe hap die normaal gesproken geserveerd wordt. De grap van het verhaal is dat de Nieuw Zeelanders deze manier niet erg lekker vonden en de Europeanen onder ons genoten ervan! Conclusie: wat je ook doet, je kunt nooit een 100% score halen.