Week 6.

De weken vliegen voorbij en ik ben over de helft van de 12 weken les. We zijn rustig aan begonnen met ons voor te bereiden op de outreach. Voor zover het er nu uitziet, gaan we 3 weken naar Wellington en 5 weken naar een dorp, ongeveer 1 uur rijden onder Christchurch op het Zuidereiland. We zijn gevraagd om te ondersteunen in de aanbidding en de Kinderkerk. Wat het precies inhoud: ik heb geen idee, daar kom ik vast snel achter als ik daar ben.

Het voorjaar is hier begonnen. Er is de laatste week een stuk minder regen gevallen en het wordt mooier weer. De vogels zingen het hoogste lied en de narcissen. magnolia blauwe druifjes bloeien prachtig. Ik heb zelfs al op m'n blote voeten gelopen. Waar ik snel spijt van had, aangezien de hoeveelheid eelt op m'n voeten inmiddels aanmerkelijk geslonken is.

Dit weekend is de DTS voor de jongeren begonnen. Het zijn er zo'n 25 en doen, naast de DTS, verschillende outdoor activiteiten. Een van deze is om naar de waterval te klimmen. Op het eerste uitkijkpunt, wat ik al een prima doel vond, gaan ze over de reling via het water en de rotsen die daarin liggen naar de berg toe en daarna omhoog naar het hoogste punt. Ik denk dat ik er niet eens bij wil zijn. Mijn focus zou alleen maar liggen op de hoeveelheid botten die een mens kan breken en hoe in hemelsnaam een ambu deze plek zou kunnen bereiken om een handje te helpen. Ipv te kijken naar de geweldige overwinning die ligt in de uitdaging aangaan, het beklimmen van deze berg met een fantastisch uitzicht met een gave overwinning van jezelf.

Een dag voor mij ziet er ongeveer als volgt uit. Van 09.00 - 12.45 les, lunch tot 14.00 uur. (Zou ook in Nederland verplicht moeten zijn...)

Op maandagmiddag hebben we de voorbereiding op de outreach. Dinsdagmiddag een één op één gesprek met je coach, om te kijken hoe het gaat en samen te bidden. Woensdagmiddag doen we klussen voor de basis. Wat kan variëren van helpen een unit op te knappen, bamboe uit de tuin slopen tot muffins bakken voor het weekend. Je snapt wel waar ik te vinden ben: ik weet ondertussen goede recepten voor heerlijke muffins! Donderdagmiddag hebben we kleine groep. Vrijdagmiddag gaan we met het busje naar de stad om de frisse buitenlucht op te snuiven en genoeg chocolade in te slaan voor de komende week. De drop hier is geen echte drop helaas, dus ik doe het maar met de chocola... Dinsdagavond is een open avond, voor iedereen op de basis en uit de omgeving die langs wil komen. 1 x per maand hebben we een soort van gebedsavond op donderdag. Op de andere avonden maak ik deel uit van de kaartclub,de internationale taal van gezelligheid.

In mijn vrije tijd wordt ik geacht een dagboek bij te houden en 3 boekverslagen te maken. Presentaties geven over een karaktereigenschap van God, een Bijbelstudie en een gebedsmoment voorbereiden. Neem dat samen met de lessen die niet bepaalt vrijblijvend zijn, mijn mailbox die om antwoord vraagt, het samen leven op een terrein met veel mensen en kinderen: ik verveel mij eigenlijk geen moment. Het is prettig dat ik geen auto heb, want ik weet niet waar ik de tijd vandaan zou moeten halen om ook nog de omgeving te bewonderen.

Kortom: het is hier prima vertoeven!

Aardbeving.

Vannacht is er een aardbeving geweest in het Zuider Eiland. Met name de stad Christchurch is getroffen, er zijn een heel aantal gewonden en gebouwen verwoest. Met mij is alles o.k.. De aarde is nog wel af en toe onrustig: een kleine trilling is te voelen.Meer info heb ik niet: ik denk dat jullie info voorziening beter is dan de mijne zonder tv!

6 september.De aarde is, voor zover ik het voelen kan, een stuk rustiger dan gister. Ook de rivier istot rust gekomen. Er verschijnt nauwelijk stoom uit de rivier, wat de afgelopen dagen meer was dan voorgaande weken. Hopelijk blijft het alleen bij schade aan gebouwen.

Week 5.

Allereerst wil ik jullie heel hartelijk danken voor de berichtjes die regelmatig op de site staan. Het doet mij goed te weten dat er in mijn Nederlandse thuis meegeleefd en meegebeden wordt. Dank je!

De afgelopen week hebben we les gehad in de geschiedenis van de wereld en het voortbestaan van het christelijk geloof en de Bijbel. Het is het enige geloof met zulke oude roots en een Bijbel met waarheidsgetrouwe inhoud. Heden ten dage is er zoveel bewijsmateriaal dat de Bijbel niet alleen authentiek is, maar ook verbluffend goed overgeschreven, bewaard en vertaald is. Dat er na 2000 jaar nog steeds mensen zijn die kunnen getuigen dat God bestaat, met hen praat en nog steeds wonderen doet. Ik vind het bijna onbegrijpelijk, als ik eerlijk ben.

Historische voorbeelden. Alexander de Grote veroverde niet alleen een groot gedeelte van het middellandse zeegebied voor Rome, hij stichtte er scholen en bibliotheken. En hij regelde dat Grieks de voertaal werd. De Joden vertaalde de Bijbel zoals die toen bestond in het Grieks, zodat iedereen het evangelie kon horen en / of lezen. Verbluffend hoe God een mannetje als Alexander gebruikte! Van de dode zee rollen is het boek Jesaja het best bewaard gebleven. Dat is het boek in het Oude Testament wat de komst van Jezus voorspelde. Voor de komst van Hitler werd beweerd dat dit boek was geschreven na het boek Matteüs in het Nieuwe Testament, toen Jezus op aarde leefde. Niet dus. Geschiedkundig is vastgesteld dat dit niet mogelijk is.

Ook was erde vraag waar we de waarheid op baseren. Heel vroeger was dat door het vertellen van oude verhalen, de sterren, stamoudsten. Daarna was er een periode van de Griekse filosofen,de kerkvaders met de kruistochten, de middeleeuwen met de opkomst van de handel en kunst. De moderne periode met de humanisten, atheïsten, communisten etc.

Maar, wat bepaalt onze waarheid? De filosofen, kerkvaders, handelaren, wetenschappers, humanisten, atheïsten, communisten: geen van allen blijken zij de volledige waarheid te bevatten.

Nu, met zoveel info via internet en tv beschikbaar, is het helemaal lastig om te begrijpen waarom wij op aarde leven. Wat eigenlijk het wonder van elk leven op zich is. Wat mijn waarheid is en waar deze op gebaseerd is. Wat maakt dat het leven het leven waard is en wanneer zijn we nu echt gelukkig?

Hier buig ik zo ongeveer dagelijks mijn brein en hart over. Soms denk ik dat ik het iets beter snap, beter begrijp en daarna komen er weer tig andere vragen, situaties en begin ik ongeveer weer opnieuw. Ik denk dat ik maar in een ton ga wonen

Week 3 & 4.

In week 3 stond het offer van Jezus aan het Kruis centraal.

De aarde, door God gemaakt, was volmaakt. De mens had in het paradijs de keuze om God te gehoorzamen of de eigen verlangens te volgen en God ongehoorzaam te zijn. Deze keuze hield in dat zij het verschil tussen goed en kwaad zouden weten en eigenlijk als God zouden zijn. Met deze keuze kwam de zonde, ziekte en verval in de wereld. God, wiens wezen Liefde is, besloot om dit niet zo te laten. Na vele profeten die de mensen vertelden hoe in vrede met God en elkaar te leven, besloot Jezus in de wereld te stappen om ons een handje te helpen. Hij leefde ons het leven voor en vertelde veel verhalen, die te vinden zijn in de Bijbel. Uiteindelijk werd Hij gekruisigd. Het gevolg van de zonde is namelijk de dood en alleen een offer van een Mens zonder zonde, kon dit gevolg te niet doen.

Aan de ene kant is het een afschuwelijk gebeuren, aan de andere kant ben ik Jezus ziels dankbaar dat Hij dat voor ons, mij heeft gedaan. Zodat wij, ik niet meer in angst en beven af hoef te wachten wat er na ons, mijn dood gaat gebeuren. We, ik heb nu al de gelegenheid om in vrede met God te leven. En dat is zo'n super offer en tegelijkertijd voel ik mij daar erg klein onder dit grote en kostbare cadeau.

Week 4 stond in het teken van innerlijke genezing.

Een van de gevolgen van de zonde was scheiding tussen God en de mens. God is degene die weet hoe we elkaar lief kunnen hebben. Hij is de bedenker en maker van de mens en zijn Wezen is liefde. Hij is degen die weet wat wij nodig hebben, hoe jong of oud we ook zijn. Gescheiden zijn van God betekend ook dat het lastig kan zijn om Zijn adviezen te horen en te begrijpen.

Laat ik het zo zeggen: ik vind het vaak knap lastig om in alle drukte van de dag, tijd te nemen om naar God te luisteren, laat staan te doen wat Hij van mij vraagt. Voor mij heeft God in mij een speciale stem die, als ik de rust neem, mij verteld wat te doen en hoe. Net als de stem van ons geweten, die ons haarfijn kan vertellen als we iets verkeerds hebben gedaan of als we ietsje te grof naar de ander hebben gereageerd, omdat... Vul de duizend excuses maar in. Je kent mij, dus heb je er ongetwijfeld er een heel aantal gehoord

De wereld is niet bepaalt een veilige plek om op te groeien en te leven. Om onszelf te beschermen en te overleven, hebben we heel wat muren om ons hart gebouwd. Dat was het onderwerp van de lessen van de afgelopen week. Met daarnaast het bekijken van mijn eigen muren. Niet echt gemakkelijk en confronterend. Mijn muren, die waren opgebouwd uit de angst voor afwijzing en de trots om werkelijk gekend te worden in wie ik ben, leken in het begin functioneel. Het eindigde echter als een soort van gevangenis van gevoelens en emoties.

Mijn enige echte veiligheid in het leven is Jezus. Door mijn levensjaren heen, is Hij de enige die mij 100% trouw is gebleven en bij wie ik mijzelf kan en mag zijn. Het was en is niet makkelijk om alleen Jezus mijn muur te laten zijn en er niet snel toch nog eentje te maken, alleen voor deze ene situatie, voor deze ene keer... Het voelt erg kwetsbaar, maar dat zal in de komende tijd wel natuurlijker aan gaan voelen. Dit zeg ik eigenlijk tegen mijzelf, om mij moet in te praten. De kroeg is namelijk 8 kilometer ver weg

Zonder gekheid: het komt echt goed. Jezus is erbij en Hij heeft ons, mij nog nooit in de steek gelaten. Ook al zijn de omstandigheden niet gemakkelijk en niet zoals wij, ik zouden willen en vervormd door het kwaad in de wereld, Hij is echt trouw. Kijk en luister maar eens goed...

Week 2.

Er is al weer een week voorbij en deze is ernstig snel gegaan. Als de komende weken in dit zelfde tempo doorgaan, ben ik week in Nederland voordat ik het weet!

Deze week hebben we onderwijs gekregen over Gods wezen en het herkennen van Zijn stem. Het begon met een dvd over het universum. Er zijn sterren die zo mooi, zo kleurrijk en zoveel groter zijn dan deze aarde. Er zijn sterren die, als we ze willen bezoeken, duizenden jaren ver weg zijn. in het noorden is een black whole waar een foto van gemaakt is. In het midden is er het kruis zichtbaar. Onvoorstelbaar! En zo onvoorstelbaar groot is onze God dat Hij dit bedacht en gemaakt heeft. Zo onvoorstelbaar groot en majestueus en tegelijk is Hij betrokken bij iedereen. Geweldig!

Het leven op de basis is goed, gezellig en een prettige mix van samen dingen doen en alleen kunnen zijn. en dat went eigenlijk razendsnel. Zaterdag ben ik samen met een van de mensen van YWAM de waterval gaan bekijken. We zijn ongeveer tot 2/3 gekomen waar een gaaf uitzichtpunt is. Indrukwekkend om te zien en verbazingwekkend zoveel water als er uit de waterval stroomt. Er is geen meer achter, niets. Op de een of andere manier is er een bron in de aarde die zoveel water bevat en tegelijk een geweldige opstuwende kracht. Heel bijzonder om te zien en bedenken.

Het komende week hebben we onderwijs over het Kruis, hel lijden en sterven en opstanding van Jezus.

Week 1.

De eerste week is voorbij gegaan en het is nu een echte Hollandseregenachtige zondagmiddag.

De vlucht hier naar toe is super verlopen: geen rare dingen onderweg of bij de douane. Al mijn bagage (40 kg!) mocht zomaar mee zonder dat ik daar extra voor hoefde te betalen. Vette knipoog! Aangekomen in Nieuw Zeeland, heb ik 2 dagen doorgebracht in Auckland. Deels slapend en mijn jetlag proberen te overwinnen, deels boodschappen doen voor de komende weken rimboe endeels de toerist zijn.Daarna ben ik, samen met een Deense familie, per minivan verder gegaan naar Crystal Springs.

Het ontvangst was allervriendelijkst en tot mijn grote vreugde heb ik zelfs een huisje voor mijzelf! Als het anders was geweest, was het absoluut goed geweest. Er was genoeg ruimte voor iedereen, dus dat is extra genieten!

We hebben een prachtig uitzicht op de bergen, wat elke keer weer anders is door het licht en de wolken. Helaas woon ik aan de verkeerde kant van de bergen, aan de kant waar de wolken leeg regenen om over de bergen heen te kunnen. Als een stoere Hollandse meid, smelt ik gelukkig niet van wat regendruppels! Centrale verwarming is er niet, dus het isbest koud hier. Een soort van kamperen in je eigen huis en je aanpassen aan de omgevingstemperatuur.En af en toe vriest het zelfs 's nachts. Een warme kruik doet wonderen, een zeer gezegende uitvinding.

Afgelopen week hebben we kennis gemaakt met elkaar, een begin gemaakt met onze levensverhalen te delen en het samen leven in een communeachtige omgeving. Heerlijk dat er elke dag wordt gekookt en afgewassen. De klussen die gedaan moeten worden, gaan bij toerbeurt. Dus van de week heb ik voor het eerst Yorkshire pudding gemaakt voor 75 mensen. Weer eens wat anders dan kinderen vangen!

Ook hebben we de eerste lessen gehad in intimiteit met God en hoe te bidden. Grotendeels was het opfrissen van wat ik in eerdere cursus heb gehad, dus in die zin een rustige start. Verder hebben we de huiswerkopdrachten gekregen: boekverslagen maken, een kleine getuigenis geven en een karakterstudie maken van een persoon uit de Bijbel. Dat alles maakt, samen met het voortdurend denken en praten in het engels, de afgelopen week tot een behoorlijk intensieve week.

Vrijdagmorgen hebben we met alle kids erbij, een wandeling gemaakt bij een rivier. Dat was heerlijk relaxed en genieten van Gods wondermooie schepping. Zaterdag deden we dat nog ‘ns over door bij een oude mijn en de zee te wandelen.

Kortom: Nieuw Zeeland heeft prachtige natuur, lieve mensen en is een goede plek voor mij om te zijn en meer te leren over de grootheid van Jezus. Ik mis de mensen thuis, mijn werk voor geen minuut (sorry

Groetjes, Anne-Wilke.

Ps: ik heb ondertussen prachtige foto's verzamelt, alleen heb ik nog niet door hoe ik deze op de website erbij kan zetten. Word vervolgd!

Waar ik over heb nagedacht. Nav het boek: is this really You, God?

Markus 16:15 Gaat heen in gehele wereld en verkondigd het evangelie aan de ganse schepping.

Matteüs 22:37 Heb de Here uw God lief en uw naaste als uzelf. Beide een samenvatting.

Wat heeft iemand eraan dat ik vertel dat Jezus de Zoon van de levende God is, naar de aarde is gekomen om voor onze zonden te sterven en weer is opgestaan. Zodat wij niet meer gescheiden zijn van God, zowel hier op aarde als later in de hemel. En daarna gaan we weer uit elkaar. Leuk om te weten maar wat heeft de ander eraan? Is het mijn of Gods verantwoordelijkheid of de ander er ook daadwerkelijk naar gaat leven? Wat is de ander werkelijk liefhebben daarin?

De opdracht op zich is duidelijk: ga, vertel en doop. Niets meer en niets minder. De verantwoordelijkheid ligt daarmee in de hand van de ander en in Gods hand. En als ik het niet vertel, blijft het mijn verantwoordelijkheid. En dat is best een hele grote.

Als ik dichtbij God leef, Hem liefheb en gehoorzaam, dan is wat volgt op mijn daden Zijn verantwoordelijkheid en niet meer de mijne. Als ik iemand van God vertel, heb ik Hem lief. Ik hoef niet meteen een diepgaande relatie te hebben of aan te gaan om degene te coachen in het leven met Jezus. Het is de verantwoordelijkheid van de ander en van God wat hij of zij ermee doet.

Dat maakt dat het belangrijk is om aan God te vragen wat Hij wil dat ik doe. Anders zijn de consequenties voor mijzelf met het grote risico het voor de ander te verpesten. Als ik iemand over God vertel terwijl God van mij vraagt een kerk op te richten, gaat het niet goed. Het een sluit het ander op zich niet uit maar ik mis het hoofddoel van dat moment voor mij: een kerk oprichten waar de mensen van God kunnen horen en hun levensstijl in overeenstemming kunnen brengen met Zijn wil.

Daarmee is het niet belangrijk hoeveel mensen over God gehoord hebben, maar hoeveel mensen hebben gedaan wat Hij van hen gevraagd heeft?!

Hoe het kwam...

Wat maakt dat ik naar Nieuw Zeeland ga om een DTS te doen, kon dat niet ergens anders? Deze vraag hebben vele mij gesteld en bij deze een uitgebreid antwoord.

Op vakantie in Macedonië gingen we tijdens een dagreis een bergwandeling maken. Op zich prima, alleen was het een pad met kleine keitjes waar ik al bij de eerste stap mij afvroeg wanneer ik door m'n enkel zou gaan: nu of tijdens de volgende stap. Niet echt een goed uitgangspunt om de berg mee op te klimmen en na een minuut of 10 was er een mooie bergwei waar ik achter bleef. De rest kwam toch weer langs dezelfde weg terug en ik had een van de autosleutels. Twee prettige zaken mee achter te blijven, ook al was het dichtbij de Albaneese grens waar gewaarschuwd werd voor schutters. Toen had ik ineens plenty of time om na te denken. Daar was het waar ik aan God gevraagd heb wat Hij wilde met mijn leven en ook bereid was om naar het antwoord te luisteren. Daar was het dat God mij vertelde dat Hij wilde dat ik een DTS ging doen en wel in Nieuw Zeeland. Nu had ik niet zoveel op met een DTS, vanwege mij minder aansprekend verhalen die ik gehoord had en dus meteen een stapel oordelen van mijn kant. Maar op dat moment kon mij hart het ontvangen en wist ik dat dit goed was. Een tijd van voorbereidingen begon.

Diezelfde vakantie was een vakantie van loslaten van comfort. Campings kent met er nauwelijks in Macedonië en wild kamperen kwam in mijn woordenboek al helemaal niet voor. Leven zonder luxe vind ik geen probleem, maar geen toilet en mijn haar niet kunnen wassen vond ik niet echt wat (lees: verschrikkelijk). Achteraf was het een supervakantie waarin aan alle kanten de comfortzones opgerekt werden, waar ik veel van geleerd heb op vele verschillende vlakken. Wat God al niet gebruikt om mee te laten helpen in de voorbereidingen!

Daarna kwam het uitrekenen hoeveel geld ik ongeveer nodig had. Bij €10.000 euro ben ik gestopt, diep ontmoedigd. Want sparen kan ik echt niet en ik denk dat ik op dat moment iets van €1500,00 op de bank staan. Enkele dagen daarna heb ik met alle respect tegen God gezegd dat als Hij wilde dat ik een DTS zou gaan doen, dat Hij dan ook maar voor het geld moet zorgen. En dat deed Hij ook. Ik heb mijn stukje gedaan door niet op vakantie te gaan, geen grote uitgaven te doen en te sparen wat ik kon. Daarbij was nog steeds genoeg ruimte voor leuke dingen zoals een boek of kadootjes kopen of uit eten te gaan. En God heeft Zijn stuk gedaan door er voor te zorgen dat het geld wat ik kreeg, genoeg is voor de komende maanden zonder salaris.

Mijn werk: een best belangrijk onderdeel van mijn leven. Zowel voor het geld voor mijn dagelijks onderhoud als de tijd die ik daar doorbracht. Onbetaald verlof nemen leek het makkelijkst en daarna gewoon weer terug gaan in mijn dagelijkse routine. Want er bestaat toch geen leuker vak dan die van verpleegkundige. God dacht daar kennelijk anders over en is begonnen met mijn oogkleppen wijder te zetten. Om op die manier mij voor te breiden op heel ander werk als ik straks terug kom naar Nederland. Door mij te laten zien waar ik goed in ben: projectmatig samen dingen opzetten en vorm geven. En wat ik minder leuk vind: 3 jaar later hetzelfde doen als ik daarvoor mede bedacht had. Ik heb nu een oproepcontract als verpleegkundige en kan gaan werken als ik geld nodig heb, maar ik heb de indruk dat mijn werkelijke werkplek er iets anders uit gaat zien. Maar dat zie ik over ½ jaar wel weer verder J

Afscheid nemen van familie, vrienden, kennissen en collega's is een vak apart. Ik weet niet of het ooit went, maar leuk is het echt niet. Waarbij iedereen op eigen wijze reageert en ik dankbaar ben dat jullie mij ook allemaal in vertrouwen kunnen en willen loslaten om mijn weg met God te gaan. Ook daarin waren de afgelopen maanden belangrijk: we konden samen er naar toeleven en de dingen doen of bespreken die belangrijk waren. Dat was echt super! Het heeft mij enorm geholpen om nu ook hier te kunnen zijn. Aan de ene kant in de wetenschap dat dit de plek is voor mij om te zijn en aan de andere kant alle support van mijn Nederlandse thuis. Het maakt dat ik in alle rust en vrede kan gaan doen wat God van mij vraagt en te gaan ontdekken hoe een geweldig God Hij is. Los van alles wat mij thuis bezig houdt of kan houden.

In de kerkdienst van afgelopen zondag moest ik denken aan een fragment uit de film Hook. Waarbij een van de lost boys het gezicht van Peter Pan letterlijk met zijn handen aanraakte en hem net zolang bekeek totdat hij Peter Pan herkende en zei: there you are, Peter Pan! Dat is wat ik wil gaan doen: God te zoeken en ontdekken wie Hij werkelijk is. Voorbij alle vooroordelen, vervelende herinneringen of teleurstellingen net zo lang te zoeken totdat ik Hem echt gevonden heb en herken als mijn Jezus.