Wat maakt dat ik naar Nieuw Zeeland ga om een DTS te doen, kon dat niet ergens anders? Deze vraag hebben vele mij gesteld en bij deze een uitgebreid antwoord.

Op vakantie in Macedonië gingen we tijdens een dagreis een bergwandeling maken. Op zich prima, alleen was het een pad met kleine keitjes waar ik al bij de eerste stap mij afvroeg wanneer ik door m'n enkel zou gaan: nu of tijdens de volgende stap. Niet echt een goed uitgangspunt om de berg mee op te klimmen en na een minuut of 10 was er een mooie bergwei waar ik achter bleef. De rest kwam toch weer langs dezelfde weg terug en ik had een van de autosleutels. Twee prettige zaken mee achter te blijven, ook al was het dichtbij de Albaneese grens waar gewaarschuwd werd voor schutters. Toen had ik ineens plenty of time om na te denken. Daar was het waar ik aan God gevraagd heb wat Hij wilde met mijn leven en ook bereid was om naar het antwoord te luisteren. Daar was het dat God mij vertelde dat Hij wilde dat ik een DTS ging doen en wel in Nieuw Zeeland. Nu had ik niet zoveel op met een DTS, vanwege mij minder aansprekend verhalen die ik gehoord had en dus meteen een stapel oordelen van mijn kant. Maar op dat moment kon mij hart het ontvangen en wist ik dat dit goed was. Een tijd van voorbereidingen begon.

Diezelfde vakantie was een vakantie van loslaten van comfort. Campings kent met er nauwelijks in Macedonië en wild kamperen kwam in mijn woordenboek al helemaal niet voor. Leven zonder luxe vind ik geen probleem, maar geen toilet en mijn haar niet kunnen wassen vond ik niet echt wat (lees: verschrikkelijk). Achteraf was het een supervakantie waarin aan alle kanten de comfortzones opgerekt werden, waar ik veel van geleerd heb op vele verschillende vlakken. Wat God al niet gebruikt om mee te laten helpen in de voorbereidingen!

Daarna kwam het uitrekenen hoeveel geld ik ongeveer nodig had. Bij €10.000 euro ben ik gestopt, diep ontmoedigd. Want sparen kan ik echt niet en ik denk dat ik op dat moment iets van €1500,00 op de bank staan. Enkele dagen daarna heb ik met alle respect tegen God gezegd dat als Hij wilde dat ik een DTS zou gaan doen, dat Hij dan ook maar voor het geld moet zorgen. En dat deed Hij ook. Ik heb mijn stukje gedaan door niet op vakantie te gaan, geen grote uitgaven te doen en te sparen wat ik kon. Daarbij was nog steeds genoeg ruimte voor leuke dingen zoals een boek of kadootjes kopen of uit eten te gaan. En God heeft Zijn stuk gedaan door er voor te zorgen dat het geld wat ik kreeg, genoeg is voor de komende maanden zonder salaris.

Mijn werk: een best belangrijk onderdeel van mijn leven. Zowel voor het geld voor mijn dagelijks onderhoud als de tijd die ik daar doorbracht. Onbetaald verlof nemen leek het makkelijkst en daarna gewoon weer terug gaan in mijn dagelijkse routine. Want er bestaat toch geen leuker vak dan die van verpleegkundige. God dacht daar kennelijk anders over en is begonnen met mijn oogkleppen wijder te zetten. Om op die manier mij voor te breiden op heel ander werk als ik straks terug kom naar Nederland. Door mij te laten zien waar ik goed in ben: projectmatig samen dingen opzetten en vorm geven. En wat ik minder leuk vind: 3 jaar later hetzelfde doen als ik daarvoor mede bedacht had. Ik heb nu een oproepcontract als verpleegkundige en kan gaan werken als ik geld nodig heb, maar ik heb de indruk dat mijn werkelijke werkplek er iets anders uit gaat zien. Maar dat zie ik over ½ jaar wel weer verder J

Afscheid nemen van familie, vrienden, kennissen en collega's is een vak apart. Ik weet niet of het ooit went, maar leuk is het echt niet. Waarbij iedereen op eigen wijze reageert en ik dankbaar ben dat jullie mij ook allemaal in vertrouwen kunnen en willen loslaten om mijn weg met God te gaan. Ook daarin waren de afgelopen maanden belangrijk: we konden samen er naar toeleven en de dingen doen of bespreken die belangrijk waren. Dat was echt super! Het heeft mij enorm geholpen om nu ook hier te kunnen zijn. Aan de ene kant in de wetenschap dat dit de plek is voor mij om te zijn en aan de andere kant alle support van mijn Nederlandse thuis. Het maakt dat ik in alle rust en vrede kan gaan doen wat God van mij vraagt en te gaan ontdekken hoe een geweldig God Hij is. Los van alles wat mij thuis bezig houdt of kan houden.

In de kerkdienst van afgelopen zondag moest ik denken aan een fragment uit de film Hook. Waarbij een van de lost boys het gezicht van Peter Pan letterlijk met zijn handen aanraakte en hem net zolang bekeek totdat hij Peter Pan herkende en zei: there you are, Peter Pan! Dat is wat ik wil gaan doen: God te zoeken en ontdekken wie Hij werkelijk is. Voorbij alle vooroordelen, vervelende herinneringen of teleurstellingen net zo lang te zoeken totdat ik Hem echt gevonden heb en herken als mijn Jezus.