De weeknummers kan ik mij niet meer herinneren, het enige wat ik wel weet is dat we nog 2 weken hier in Mayfield zijn. De dagen en weken vliegen voorbij en de dagen van afronden beginnen. Nagaan of we de mensen die we spreken nog zien de komende week, de laatste dingen plannen voordat er niets meer van komt en voorzichtig vooruit blikken naar de vakantie die voor de deur staat. Ik ga naar het noorden van het Zuider Eiland, een plaatsje ergens in the Golden Bay. De naam alleen al doet mij watertanden en er is (als het goed is) strand om de hoek J. Heerlijk om uit te waaien en te genieten van de weidsheid van het water.

Afgelopen weken heeft een mijnramp in het centrum van het nieuws gestaan. Er is een explosie geweest in een mijn aan de westkust, waarbij nog 29 mannen ergens in de mijn waren. Er waren zogenoemde zuurstofrijke plekken, die ze helaas niet hebben kunnen bereiken. De mijn was te instabiel om naar binnen te gaan en de mannen te redden. Na 5 dagen leek de stabiliteit beter te zijn en het reddingsteam maakte zich klaar voor de redding. Helaas kwam er de tweede explosie, waarna duidelijk werd dat de mannen dit niet konden overleven. Het is bijzonder om dit van dichtbij te volgen. Normaal gesproken horen we er in Nederland misschien wel misschien niet iets over en op zijn hoogst 30 seconden op het nieuws. Nu staan de kranten er bol van, het nieuws zendt zeer regelmatig uit en het maakt verschil om in het land zelf te zijn.

Een team is druk bezig met het bezoeken van de boeren uit de omgeving en vooral de seizoensarbeiders hebben we op het oog. Dat zijn mensen die een klein sociaal netwerk hebben, wel op zoek zijn maar geen aansluiting kunnen vinden. Of soms gewoon te moe zijn na het harde werken op de boerderij om enige actie te ondernemen. Vandaag na de kerkdienst hadden we een lunch gemaakt voor de mensen, met spelletjes voor de kids. Hoewel lang niet iedereen gekomen is die we uitgenodigd hadden, was er een grotere opkomst dan gewoonlijk met nieuwe gezichten. De afgelopen 3 weken zijn er ongeveer 5 - 7 telefoontjes geweest van mensen die graag naar de kerk willen gaan en meer informatie wilden. Super! Dat was in 1 week tijd meer dan de afgelopen 10 maanden bij elkaar! En het bijzondere was dat het mensen waren die spontaan opbelden en met wie we geen contact hebben gehad. God roept Zijn mensen zelf naar de kerk en dat is erg bijzonder om mee te maken.

We zijnvorige week zaterdag naar Christchurch geweest om te bidden voor de stad, de mensen die er wonen,de angsten de naschokken die er nog steeds zijn. Christchurch is een bouwput, om alles maar zo snel mogelijk te herstellen. Ik heb een fotoboek bekeken,huizen geziendie gestut worden: hetis schokkendom te zien. De zondag erna hadden we in Carew Hall, het zuidelijkste kerkje van het district, een internationaal diner.De mensen die kwamen, brachteneten mee vanuit hun thuisland. Ik heb erwtensoep gemaakt met een Nieuw Zeelands tintje: er is hier nl geen knolselderij. Smaakte prima!

We blijven bidden voor de mensen hier en de vrouwen bezoeken op de koffiemorgen in het plaatselijke winkeltje, zo van het kleine huis op de prairie weggelopen. Het is meer een doorgaan in de lijn van de afgelopen week en gaan afronden, dan dat er nieuwe dingen op het programma staan. Maar wie weet: elke keer als we dachten het op een rijtje te hebben, kwam er iets nieuws de hoek om zeilen!

Ps: wat zijn jullie snel! Het verhaal staat er nog geen 2 uur op en is al 13 keer gelezen. Met heel veel dank voor jullie trouwe support. Doet mij goed!