15 - 22 januari 2012

De eerste week in een oude - nieuwe omgeving is voorbij, het was een week van de eerste kennismakingen met elkaar. Door collages te maken werden we uitgedaagd om iets te vertellen over onszelf, onze hobby's, ons werk of bediening en onze dromen. Gaaf, om elkaar een beetje beter te leren kennen en een klein kijkje te mogen nemen in elkaars hart.

Op woensdag hebben we een car rally gehouden en op deze manier de omgeving verkend. Grappig! Ik heb delen gezien van Matamata die ik eerlijk niet wist en toch zijn we gediskwalificeerd omdat we voorkennis hadden. Zo jammer! Eindigend bij de benzinepomp waar we de grootste 1 dollar ijs kregen, die ik in Nederland nog nooit heb gezien. Voor 'n euro dan.

De dagen daarna hebben we les gevolgd over leerstijlen. Weet ik toevallen het een en ander van en toch heb ik vele nieuwe dingen gehoord en gezien. God komt naar ons toe op een manier die wij begrijpen en in onze eigen taal. Mensen die visueel zijn ingesteld, zullen eerder beelden of plaatjes zien. Mensen die in woorden denken, zullen woorden horen of in hun gedachten opmerken. Mensen die lichaamstaal als 1^e voorkeur hebben, zullen voelen. Zoals er in de Bijbel staat: zoekt, en gij zult vinden. Vraagt, en je zult antwoord krijgen. Klop, en deur zal opengaan. Bere-interessant en ernstig vermoeiend. Aan het eind van deze week had ik het gevoel dat  mijn hoofd uit elkaar plofte.

Het is wennen om nieuwe mensen te zien en leren kennen op een voor mij bekend terrein. Ik mis de oude groep met alle eigen aardigheden die daarbij hoorden. Zoals een van de Denen elke keer weer  antwoordde op: are you finisht? No, I am Danish not from Finland. Ik hoor het hem nog steeds zeggen. Gelukkig zijn er oude bekenden met nieuwe geintjes. Het alarm ging af en bleef afgaan tijdens de lunch, waarop één van de oude bekenden mij vriendelijk doch luid vroeg of ik mijn sigaret wel had uitgedaan of dat ik overgestapt was op marihuana. Beide zijn uiteraard niet toegestaan op de basis en, gek genoeg, had ik even geen weerwoord. En de nieuwe mensen zijn geweldig en leuk om te leren kennen. De kinderen moeten nog even wennen en ik probeer uit alle macht mijn Duits op te halen. Ook dat zal best goed komen, het wennen dan. Mijn Duits weet ik nog zo net niet! Het weer gaat van verschrikkelijk Hollands: saai, grijs en regenachtig tot de meest mooie en eindeloos blauwe luchten dan dat ik waar ook ter wereld heb gezien.

Wat ik nog vergeten heb op te schrijven is iets bijzonders over de toiletten in Hong Kong. Toen ik binnen kwam, zag ik dat de wastafels een stuk lager hingen dan in Europa het geval is. Slim, dacht ik, zo kunnen de kinderen er beter bij. Echter aan de andere kant hingen ze ook laag. Waarop tot mijn verreisde brein doordrong dat de gemiddelde mens in Hong Kong een stukje kleiner is dan in Europa...

Ook was ik vergeten hoe mooi het land Nieuw Zeeland is. Prachtige bergen, afwisselend glooiend en lieflijk, scherp en ruig. De bloemen bloeien prachtig, omdat het relatief gezien zoveel regent. Eigenlijk zijn het voorjaarsbloemen die maar door bloeien, maar dat zal ik niet tegen ze vertellen. Ik geniet er veel te veel van!

Het container schip wat voor de Nieuw Zeelandse kust aan de grond ligt, ligt inderdaad aan de overkant van de berg, mijn favoriete strand. Het is niet te zien, maar met bepaalde wind komt er olie mee op de golven of verdwijnt het onder de stenen. Allebei erg naar en desastreus voor de prachtige natuur.  

Naast mijn huisje is een huismussen nest. Het duurde even voordat ik er achter was waar het kabaal en gekrabbel in de vroege morgen vandaan kwam. Nou gewoon, op 1 - 2 meter van mijn hoofd vandaan wonen de mussen! Ze trekken zich weinig aan van mijn geluid en geluidsoverlast als de deur open gaat en kwetteren luidruchtig door met hun verzoeken tot nog meer eten. Ik zou willen dar er een glazen wandje in zat, zodat ik het nog beter kan volgen. Al hoewel ze deze week denk ik wel zullen uitvliegen. Rond, pluizig en redelijk goed in het vliegen: laatst vloog er eentje tegen een bloem aan J De ouders zijn graatje mager en vliegen de hele dag af en aan. Soms is het een vliegend buffet; er vloog een motje langs die uit de lucht geplukt werd en voor mijn ogen verschalkt. Zag er naar uit, maar aan de andere kant hou ik niet van vliegende beesten in mijn huis dus denk ik dat we een uiteindelijk een goede deal hebben.

3 reacties | Reageer

Zegen wens ik je toe.

Van mijn ouders heb ik deze zegen meegekregen en vandaag geef ik ze aan jou door.

Vrede wens ik je toe,

liefde wens ik je toe.

Moge God je behoeden,

leef met Zijn liefde,

vrede wens ik je toe.

Zegen wens ik je toe,

aandacht wens ik je toe,

dat er mensen zijn

met wie je kunt delen.

Zegen wens ik je toe.

Uit: woorden van geloof, hoop en liefde.

0 reacties | Reageer

Voorbereidingen een eerste dagen

Wat doe je op 1 januari, de eerste dag van officieel geen werk hebben? Langzaam wakker worden uit een droom van op een zeer drukke kraamafdeling werken, naar verloskunde geroepen te worden voor een uitgezakte navelstreng, (wat zeer gevaarlijk is voor de baby) waarbij de gynaecoloog nog even af wil wachten... Juist, ik dacht al redelijk afgekickt te zijn van mijn werk, nog niet helemaal dus.

De voorbereidingen voor Nieuw Zeeland zijn in volle gang, evenals afscheid nemen van iedereen. Opnieuw weg voor een half jaar. Missie: de FMS. Dat is een vervolgcursus bij YWAM (Jeugd met een Opdracht), nu meer gericht op relaties, huwelijk, kinderen, enzovoorts. Voor meer info: zie  http://www.fms.org.nz/ Wat ik in de toekomst heel graag zou willen is ergens een groot huis beschikbaar hebben, voor kinderen die op straat leven of geen ouders meer hebben. Om ze een plekje te geven van rust, ruimte en veiligheid. Hoe dit ooit er uit komt te zien, weet ik nog niet. Deze cursus zal mij hierin zeker verder helpen. En de afgelopen maanden heb ik het er met deze en gene over gehad, wat voor mij zeer waardevol was. Waarvoor mijn dank! In de tussentijd zal ik voor mijzelf de vertaalslag moeten maken binnen de lessen die we krijgen naar mijn eigen leven, wat mij nog wel de nodige hoofd- en hartbrekens zal geven. 

In de tussentijd was ik mijn koffers aan het pakken, kadootjes aan het kopen om mee te nemen en mensen gedag zeggen. En proberen om niet alles op het laatste moment te doen :-)  Dat is redelijk gelukt, alles wat ik echt mee wilde nemen was slechts 17 kilo, dus kon mijn wensenlijstje ingepakt worden. Het enige wat ik tnt vergeten ben, is mijn toeristische boek over Nieuw Zeeland. Niet echt een gemis nog, gelukkig. Lang leve het internet, wat het wonderwel goed doet. Mijn mobieltje daarentegen, heeft zeer beperkt bereik. Bij mijn bed ontvangt ie wel sms'jes, om te bellen loop ik 3 stappen naar buiten en daar heb ik goed ontvangst. Je moet het ff weten!

De vlucht was prima, met over de Passific Ocean redelijk wat turbulentie. Het is oppassen met een  kop hete thee, een buurvrouw en een schuddend vliegtuig. Op het airport stond Rosalie te wachten om mij op te halen (mijn coach van de vorige keer) wat een extra cadeautje was. Na ½ uur kon ik niet meer geloven dat ik echt een jaar in Nederland ben geweest: het voelde aan alsof we gisteren voor het laatst elkaar gesproken hadden. Gelukkig heb ik een huisje voor mijzelf, ik woon nu op nummer 10. Het is gaaf om opnieuw mensen te ontmoeten van de vorige keer, het voelt aan als thuis.

Om mijzelf over de jetlag heen te helpen, liep ik de volgende dag rond 09.15 in de stad, om de dingen te kopen die ik niet had meegenomen. Rond 11.30 wist ik het wel weer: dure prijzen, lang zoeken naar wat ook al weer het lekkerst was en dichtbij de dingen van thuis in Nederland zijn. Die middag kwamen vrienden uit Wellington aan, die voor de komende 10 jaar op de basis gaan wonen. Zaterdag stond ik om 09.30 hun keukenspullen uit te pakken en in de kasten te ruimen. Ik weet nog dat het het handigst is om op normale tijd naar bed te gaan, vroeg op en doorgaan, maar toch. 's Middags icetea gedronken in het Hollandse pannenkoekhuis in Matamata, toerist spelen in Tirau en zondags naar de kerk. 's Middags de eerste introductie van iedereen en een rondleiding over de basis. Ik was gesloopt en dat alleen maar van een paar dagen freewheelen...

3 reacties | Reageer

Terug van weggeweest!

Tja, daar ben ik weer. Gewoon: na een dagje vliegen ben ik weer terug aan deze kant van de wereld om te ervaren hoe het hier werkt. Alles is gewoon doorgegaan en dat is maar goed ook. Anders zou het een rare boel worden. Ik heb m'n koffer uitgepakt en ben bezig weer mijn eigen plekje te vinden. Mijn ritme op te bouwen en te kijken hoe ik alles van de afgelopen 24 weken een plekje kan geven. Wat de ene dag beter gaat dan de andere.

Op z'n Hollands: het weer is best weer ff wennen. Ipv m'n slippers, hemmetje en korte broek zoek ik een evenwicht in warme en niet te warme kleren. In juni heb ik veel weggegooid dus volgende week ga ik van de uitverkoop gebruik maken! En zo is het eigenlijk met alles: waar is de balans tussen doen en zijn? Het is super om iedereen weer te zien en de gesprekken en relaties weer op te pakken.

Hoe nu verder? Dat wordt vervolgt, alleen weet ik nog niet precies hoe. Ik neem de komende weken de tijd om te bidden en uit te zoeken wat God verder wil en hoe dat er uit ziet. Voorlopig ga ik werken in het ziekenhuis, als er werk voor mij is en den Haag zich een beetje gedraagt met de efficiency kortingen

Vanaf deze plek wil ik jullie heel hartelijk danken voor het volgen van mijn website. De berichtjes die achter gelaten werden, waren super om te lezen! Dat maakt ver weg een beetje dichterbij

Enne, bel gerust als je eens langs wilt komen!

4 reacties | Reageer

07 januari 2011

De laatste 10 dagen ben ik in Matamata geweest. Terug in mijn huisje op de basis. Dat was een goede tijd. Het heeft mij doen beseffen dat het allemaal echt was en niet een surrealistisch iets. Ik ben er echt geweest en heb er 12 weken doorgebracht met God, mijn groep en de stafleden. Heerlijk om na 10 weken weer een eigen plekje te hebben, zelf te bedenken hoe de dag er uit gaat zien en wat ik eet ‘s avonds. Klinkt ondankbaar, dat is het toch niet. Het was goed om de outreach te doen en nu is het weer goed om verder te gaan.

Oud en nieuw hebben we doorgebracht bij het kampvuur en onder een miljoenen sterrenhemel. Lange stengels bamboe uit de tuin gesloopt en daar deeg en worstjes aan gespietst en deze boven / in het vuur gebakken. Samen gezongen en gebeden en toen was het zomaar een nieuw jaar.

De dagen daarop waren we elke dag aan het strand te vinden. Golven tussen de 2 - 3 meter hoog, gezwommen tussen de kwallen en er een stuk of honderd vermoord doordat ze in mijn haar bleven wonen. Bij het vissen in de zee ook dolfijnen gezien: gelukkig waren ze te ver weg om spijt te hebben dat ik  mijn fototoestel niet bij mij had

Op de laatste dag heb ik een handje geholpen met schoonmaken. Ik kreeg een tandenborstel en bekertje in mijn handen geduwd en heb de wc's... nee, dat was niet zo. Wel de tandenborstel, daar heb ik de geleider van de schuifdeur mee schoongemaakt. Was geen onnodig klusje. Maar ik kon het niet laten om een opmerking te maken over de toiletten en mijn laatste dag: we hebben er hartelijk om gelachen!

Op de dag van vertrek heb ik er lang over gedaan voordat ik mijn koffers ging pakken. Uiteindelijk viel het best wel mee en ik wilde echt wel weer naar huis om jullie te zien. Maar toch ook weer nier: het weer was eindelijk zomers en het leven op de basis is eigenlijk heerlijk!

Waar o waar is de gouden combinatie der dingen te vinden? Wie daar achter gekomen is, laat het mij weten. Misschien kan ik er wat mee..!

0 reacties | Reageer

Gelukkig nieuwjaar!

Met de allerbeste wensen voor 2011: dat het een heel gezegend nieuw jaar mag worden voor ons allemaal!

Tja, wat doe je op nieuwjaarsdag met een stralende zon en een strakblauwe lucht: naar het strand :-)  Heel vervelend. We zijn naar een strand geweest met een blauwe zee waar je je voeten kunt zien door het water heen. Helaas ondenkbaar in Nederland, samen met de 1 - 2 meter hoge golven. Voor mijn nog steeds Nederlandse ogen aardig spectaculair! Het was er heerlijk en ik ben niet eens zo heel erg verbrand, gelukkig! Kids hebben hier speciale beschermende kleding aan, die uv stralen tegenhouden. Een t-shirt helpt ook wel wat, toch voor alle zekerheid ook onder mijn shirt zonnebrand gebruikt. Het zal niet de eerste keer zijn dat ik rode plekken tegenkom op stukjes die niet drect in de zon geweest zijn!

Na een goede overtocht van het Zuidereiland, ben ik een aantal dagen in Wellington geweest. Ik heb gelogeerd bij een gezin waarmee ik de DTS gevolgd heb. Het was super om terug te zijn op de plek waar de outreach begon en een aantal mensen te spreken met wie we intensiever contact hebben gehad. Een van de dames is in de tussentijd gedoopt en ik kon haast niet geloven dat het dezelfde vrouw was. Haar gezicht is zo veranderd, zo veel rustiger, ontspannen en stralender: God is zo goed! Ze gaf aan het zelf ook te merken dat er vrede in haar is.

We hebben er kerst gevierd en hoezeer ik ook m'n best deed, het was niet hetzelfde als kerst vieren in Nederland. In een korte broek en op slippers, liep ik langs een winkel met kerstversiering. Zie ik daar een kerstman met een dikke jas, een rand bont langs z'n muts en sneeuw rond z'n voeten... Wat klopt er niet? Kerstavond was gaaf: we hebben kerstliederen gezongen in de omgeving van de kerk. Dat was super: de mensen reageerden heel spontaan en open, bleven luisteren of kwamen speciaal naar buiten.

Daarna ben ik met het vliegtuig (de trein reed niet, nota bene in het hoogseizoen doen ze voor 2 weken onderhoudt en rijdt er dus geen trein!) naar Matamata terug gegaan, wat een heerlijke plek is om uit te rusten, bij te komen en te bedenken hoe het leven in Nederland zal zijn. Ik ben er blij mee die tijd te hebben en in alle rust te kunnen nadenken en te bidden, te luisteren naar wat God wil en hoe. Om mijn hart voor te bereiden op het jachtige leven in Europa, naast het heerlijk rustige en ontspannen Nieuw Zeeland. Wordt hoe dan ook vervolgd!

Donderdag vlieg ik terug naar Nederland en als alles goed gaat, land ik vrijdag om 15.15 op Schiphol. Mocht het dus gaan sneeuwen in de tussentijd, ga dan alsje-alsje-alsjeblieft helpen de landingsbaan sneeuwvrij te maken. Wordt zeer op prijs gesteld!

4 reacties | Reageer

Kerst is... happy birthday Jesus!

Een Kind is ons geboren, een Zoon is ons

 

gegeven en Hij zal genoemd worden:

 

Wonderbare Raadsman, Machtige God,

 

Eeuwige Vader, Prins van Vrede.

 

Naar Jesaja 9:6.

 

 

Gezellige feestdagen en een gezegend

 

2011!

 

Liefs, Anne-Wilke.

2 reacties | Reageer

19 december 2010

Vandaag de groetjes vanuit het paradijs. Ik denk echt dat het paradijs er uit gezien heeft, zoals de Golden Bay is. In ieder geval gedeelten er van. Het is hier geweldig en ik geniet volop van mijn vrije tijd!

 Maandag zijn we naar cape Farewell geweest, een prachtig uitzichtpunt op een klif, dat uitziet over de Abel Tasman zee. De schapen waren ons gezelschap. Die graasden op de bergen en tot mijn verbazing konden ze hun mand niet houden! Op de terug weg waren er een aantal met een stem die of hees was of het was een wolf in schaapskleren. Aan de andere kant was een ver uitzicht op Farewel Spit. Dinsdagavond hebben we kokkels gezocht op het strand aan de overkant, wat ons na een uurtje spitten en graven ¾ emmer vol opleverde. Woensdag zijn we naar Pupu springs geweest. Onvoorstelbaar helder water, een vredig plekje en de meest zuivere bron op aarde. We mochten het dan ook niet aanraken. Daarna maakten we een uitje naar Takaka wat het dichtstbijzijnde grootste dorpje is. In de avond hebben we een lange lijn in de zee gelegd, wat hopelijk vis voor ons zou vangen.

Donderdag wilden we naar Fossil point lopen: helaas misten we de oranje driehoeken en werd het een duinwandeling van ongeveer een uurtje of 2 – 3 op slippers. Het was ernstig prachtig, we hebben waarschijnlijk plekken gezien waar de meesten niet een twee drie komen en we hebben er geweldig van genoten. Vrijdag hebben we een ommetje gereden naar Muddy River en omgeving. Op een heldere dag hadden we de Abel Tasman zee kunnen zien: dat was het dus niet. Wederom een prachtig gedeelte van dit paradijs!

Zaterdag zijn we naar Fossil point geweest: geen fossiel te bekennen, wel een stuk of paar schelpen en ongeveer 10 zeehonden. Het was prachtig! De zeehonden waren zo aardig om met een nies te waarschuwen, als ik per ongeluk te dichtbij kwam. Bijvoorbeeld op mijn speurtocht naar haaientanden en fossielen, kwam ik langs een rots en daar achter lag er eentje te zonnebaden. Of op het moment dat ik mijn broodje soldaat maakte, kwam er schuin achter mij eentje uit de rotsen vandaan. Onvoorstelbaar prachtig en geweldig om het strand te delen met zeehonden. We zagen de wolken uit de zee de berg opwaaien: het ene moment was het helder en het andere moment zaten we in de warme wolken. Mijn reismaatje heeft vanaf de rotsen 2 vissen gevangen, elk zo ongeveer tussen de 5 – 6 kilo zwaar.

 Vandaag, zondag, regent het bakstenen. Er is de afgelopen dagen 100 mm regen gevallen en vandaag is er zeker zo’n 50 mm bijgekomen. Hopelijk kunnen de rivieren en waterbekkens het aan, anders zou het kunnen zijn dat de weg morgen niet begaanbaar is en onder water staat… Het is weer eens wat anders en de boeren hadden het water echt nodig. Dus ook de bossen en dieren die daarin leven. Het heeft de afgelopen 5 weken niet geregend en sommigen zijn afhankelijk voor de dagelijkse dingen van regenwater. De watertanks zijn weer gevuld en er kan weer volop gedoucht worden voor de komende twee maanden!

5 reacties | Reageer

Volgende pagina »