De laatste 10 dagen ben ik in Matamata geweest. Terug in mijn huisje op de basis. Dat was een goede tijd. Het heeft mij doen beseffen dat het allemaal echt was en niet een surrealistisch iets. Ik ben er echt geweest en heb er 12 weken doorgebracht met God, mijn groep en de stafleden. Heerlijk om na 10 weken weer een eigen plekje te hebben, zelf te bedenken hoe de dag er uit gaat zien en wat ik eet ‘s avonds. Klinkt ondankbaar, dat is het toch niet. Het was goed om de outreach te doen en nu is het weer goed om verder te gaan.

Oud en nieuw hebben we doorgebracht bij het kampvuur en onder een miljoenen sterrenhemel. Lange stengels bamboe uit de tuin gesloopt en daar deeg en worstjes aan gespietst en deze boven / in het vuur gebakken. Samen gezongen en gebeden en toen was het zomaar een nieuw jaar.

De dagen daarop waren we elke dag aan het strand te vinden. Golven tussen de 2 - 3 meter hoog, gezwommen tussen de kwallen en er een stuk of honderd vermoord doordat ze in mijn haar bleven wonen. Bij het vissen in de zee ook dolfijnen gezien: gelukkig waren ze te ver weg om spijt te hebben dat ik mijn fototoestel niet bij mij had

Op de laatste dag heb ik een handje geholpen met schoonmaken. Ik kreeg een tandenborstel en bekertje in mijn handen geduwd en heb de wc's... nee, dat was niet zo. Wel de tandenborstel, daar heb ik de geleider van de schuifdeur mee schoongemaakt. Was geen onnodig klusje. Maar ik kon het niet laten om een opmerking te maken over de toiletten en mijn laatste dag: we hebben er hartelijk om gelachen!

Op de dag van vertrek heb ik er lang over gedaan voordat ik mijn koffers ging pakken. Uiteindelijk viel het best wel mee en ik wilde echt wel weer naar huis om jullie te zien. Maar toch ook weer nier: het weer was eindelijk zomers en het leven op de basis is eigenlijk heerlijk!

Waar o waar is de gouden combinatie der dingen te vinden? Wie daar achter gekomen is, laat het mij weten. Misschien kan ik er wat mee..!