We zijn bijna aan het einde van de derde week in Wellington. Aan de ene kant lijkt het alsof we hier al heel lang zijn en aan de andere kant vliegt de tijd voorbij en gaan we ons opmaken om naar het Zuidereiland te vertrekken. Aangezien we daar in een klein dorp gaan wonen, maken we dankbaar gebruik van de winkels en faciliteiten hier. Nog even een lekkere nachtcrème kopen, een nieuwe haarborstel, de schroefjes van mijn bril aandraaien en de 2 dollarwinkel bekijken of er misschien toch nog iets is wat handig is om mee te nemen...

Samen lunchen of dineren en meteen nog even de komende activiteit doorspreken of gewoon genieten van een dag niets doen en ontspannen. Gauw nog even naar de bieb en op internet vast dingen opzoeken die we gaan gebruiken op het Zuidereiland. Druk, druk druk...

Wat doen we zoal op outreach.

Dinsdag- en vrijdagmorgen kun je ons vinden in de playgroup. De kerkzaal wordt omgebouwd tot een mega speelplek voor kinderen van 0 - 4 jaar oud, die met hun ouders / grootouders / nanny's komen om te spelen. Met name mensen buiten de eigen kerk komen hier en voor mij is het de plek om Jezus' liefde voor iedereen in actie te zien. De ouders kunnen even terug leunen en ontspannen en de kids vermaken zich opperbest met alles wat er aan speelgoed te vinden is. Wij zijn er om een praatje te maken en als men dat wil, samen te bidden.

Woensdagavond zijn we bij de jeugdgroep. Na ¾ uur spelletjes doen, is het tijd voor het serieuze gedeelte. We nemen dan een verhaal uit de Bijbel en maken het praktisch toepasbaar. De eerste woensdag hebben we gesproken over de vele gezichten die we kunnen hebben en wat de waarde is om jezelf te zijn. De tweede woensdag ging over de muren rondom je hart, wat de gevolgen daarvan kunnen zijn en wat je doen kan om ze af te breken. De laatste woensdag gaan we het verhaal van de verloren zoon visueel maken. De tieners krijgen een bak met speelgoed en mogen zelf scenes opzetten en fotograferen. Aan het eind zetten we alles achter elkaar en mogen ze elkaar hun verhaal vertellen. Hopelijk hebben we hen op deze manier iets mee kunnen geven om steviger de tienertijd door te komen.

Donderdagmorgen is de Friends Who Care groep: een groep ouderen uit de omgeving die samen komt voor een kop koffie en een praatje, een korte overdenking en een inhoudelijk onderwerp. De eerste donderdag heb ik op verzoek verteld over Nederland en heeft mijn collega verteld over Jezus en Judas. De tweede donderdag heeft het andere team over Denemarken uitleg gegeven en heb ik het verhaal van Nehemia verteld. Het is best grappig om over je eigen land na te denken en gave dingen en aandachtsgebieden te vertellen. Ik kijk nu weer op een hele andere manier tegen Holland aan dan voorheen. Door soms simpele vragen als: zijn we nu the Netherlands of Holland en je bent Dutch als je er woon? Inderdaad een beetje ingewikkeld. Wie heeft dit bedacht, die mag het uit komen leggen!

Zaterdag en maandag zijn we vrij om de omgeving te bekijken. Afgelopen maandag hebben we een ommetje gemaakt in het bos en dat ziet er ietsje anders uit dan in Nederland. Wellington is omringt door bergen en het bos lijkt op de jungle. Palmen, grote varens, lianen, prachtige, eeuwenoude zeer stevige bomen, verschillende mossen. Ik zal opnieuw proberen de foto's op de site te plaatsen. Misschien lukt het deze keer wel...

Het lijkt alsof we een rustig schema hebben en dat is ook zo. We hebben de overige tijd hard nodig om ons voor te bereiden en samen te kijken of dat ook hetgeen is wat God wil dat we gaan delen. Alleen hebben we ook gemerkt dat op het moment dat we denken alles voorbereidt en op de rit te hebben, de nieuwe uitdaging 'just around the corner' is. Dat kan variëren van: helpen bij de aanbidding op zondag, kom-je-donderdagavond-bij-ons-eten en oh ja, wil je je levensverhaal vertellen op de groep die we dan hebben, kun je zondag in de dienst iets vertellen over hoe je God verteld hoe blij je met Hem bent. Dat zijn de bijzondere verrassingen die er zomaar bij komen.

Wat heel gaaf is om mee te maken is hoe men voor elkaar zorgt. Bijna elke dag ontvangen we een maaltijd, zelfgemaakte koekjes, geld of een doos met etenswaren. En het is supergaaf dat mensen die we niet kennen de tijd, energie en moeite nemen om voor ons eten te koken. Hartverwarmend!

Het is een gedeelte van het 'eiland denken', zoals ze dat hier noemen. Alles wat van mij is, is van jou en wat je nodig hebt, gebruik het. Als je je schoenen uittrekt bij de deur en iemand anders draagt ze daarna, is dat heel gewoon. Voor jou zijn er een paar andere schoenen te vinden die je kunt gebruiken om naar huis te gaan. Een hele andere mentaliteit en gewoontes dan in Europa en het is super om daar iets van mee te krijgen. Ook al hou ik erg van mijn eigen schoenen...

Afgelopen zondag hebben we de kerkdienst gedaan. Best spannend en dat was nog zacht uitgedrukt. We hadden als onderwerp 'het Vaderhart van God' gekozen. En het is zo bijzonder om te merken dat dit onderwerp veel mensen aangeraakt heeft. We hebben een goede God.

We begonnen de dienst met te vertellen hoe ons beeld van onze aardse vaders, het beeld van God kan beïnvloeden. We hebben de tijd genomen om dat op te schrijven en bij het kruis te brengen. Niet om onze vaders te beschuldigen of beschamen, maar om de feiten met Jezus te delen. Zodat Hij dat kan genezen en we in staat zijn om de liefde van God de Vader te ontvangen. Daarna hebben we het verhaal van de verloren zoon uit Lukas 15 verteld, in een moderne versie en uit de Bijbel. We sloten de dienst af met de video clip van the Fathers love letter. Het zijn teksten uit de Bijbel die Gods liefde voor ons vertellen. Deze zijn op muziek gezet en er zijn prachtige foto's bij. Bij de deur kreeg iedereen die dat wilde, deze brief mee. http://www.fathersloveletter.com/

De zondag erna zijn we hiermee verder gegaan. De vraag was: hoe beantwoorden wij God sliefde naar ons toe? Een pittige vraag waarop elk een eigen antwoord geeft. Voor mij is het gehoorzaamheid, ook al is het vaak door mij wil te gebruiken. Soms door een tekening te maken, een beeld, woorden in gebed of dagboek. Tegelijk besefte ik dat het wel erg weinig was: het woord soks is soms wel erg soms. Gelukkig is God een geduldige en liefdevolle God en weet Hij precies wat ik ga doen en niet ga doen. En toch houdt Hij van mij. Ik snap het na al die jaren nog steeds niet.

Het is bijzonder om te zien en ervaren hoe snel een kerk en de mensen eigen kunnen zijn, als je deze intense dingen samen beleeft. Het is een hartverwarmende groep mensen die niet alleen op zondag, maar meer nog door de week samen gemeente zijn.

Vrijdag verhuizen we naar een ander stukje van Nieuw Zeeland. Het wordt vervolgd!